A+ A A-

Δημοτικές Ενότητες Ζακύνθου - Παρουσίαση

Δημοσιεύτηκε: 21/5//2012 16:28 | Ενημερώθηκε: 21/4//2016 17:03 | Διαβάστηκε 60076 φορές

Στη Ζάκυνθο υπάρχουν 6 Δημοτικές Κοινότητες και 40 Τοπικές κοινότητες. Η Δημοτική  Κοινότητα Ζακυνθίων έχει 11μελές συμβούλιο, ενώ τα συμβούλια των υπολοίπων 6 Δημοτικών Κοινοτήτων είναι 5μελή. Οι 30 Τοπικές Κοινότητες έχουν 3μελή συμβούλια, ενώ οι υπόλοιπες 10 έχουν μόνο έναν εκπρόσωπο.

1. Δημοτική Ενότητα Αλυκών
    
Η Δημοτική Ενότητα Αλυκών βρίσκεται στην ανατολική πλευρά του νησιού.
Η περιοχή πήρε το όνομά της από τις φημισμένες ιστορικές Αλυκές τις Ζακύνθου, που βρίσκονται, ανενεργές πλέον, παραθαλάσσια, στη Δημοτική Κοινότητα Κατασταρίου.
Η Δημοτική Ενότητα αποτελείται από τη Δημοτική Κοινότητα Κατασταρίου (όπου βρίσκεται το Διοικητικό Κέντρο και το δημοτικό κατάστημα της Ενότητας) και τις Τοπικές Κοινότητες: Αγ. Δημητρίου, Αλικανά, Άνω Γερακαρίου, Κάτω Γερακαρίου, Μέσου Γερακαρίου, Καλλιθέας, Πηγαδακίων, Σκουληκάδου.
Ο πληθυσμός της Δημοτικής Ενότητας Αλυκών ανέρχεται στους 4.796 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2001.
Κύριο Τουριστικό θέρετρο της Περιοχής είναι η παραλιακή ζώνη των Αλυκών. Η περιοχή παρουσιάζει σημαντική τουριστική ανάπτυξη αλλά διατηρεί ταυτόχρονα και σημαντική αγροτική δραστηριότητα με κύριες καλλιέργειες της ελιάς, τις σταφίδας, των αμπελοειδών, των κηπευτικών καθώς και κτηνοτροφία.

Υπεύθυνος αντιδήμαρχος για τη Δημοτική Ενότητα Αλυκών είναι ο Αναστάσιος Μαρίνος.

ΤΗΛ. Δημοτικό Κατάστημα (Καταστάρι): 2695361200.
ΤΗΛ. ΚΕΠ (Καταστάρι): 2695361730 & 2695085081

 
Δημοτική Κοινότητα Κατασταρίου
Το Καταστάρι είναι ημιορεινή κωμόπολη με 1.287 κατοίκους, δημοτικά σχολεία, γυμνάσιο, ταχυδρομείο, χωροφυλακή. Η ονομασία συναντιέται σε επίσημα έγγραφα από το 1478. Στην περιοχή του βρέθηκαν προϊστορικά Οστρακα. Έχει λαϊκή θεατρική και μουσική παράδοση.
Το «Χωρίον του Καταστάρη» κατά τον Λ. Χ. Ζώη ή το «Κατωστάρια» κατά τον Α. Μπισκίνη υπήρξε, τόσο κατά το παρελθόν όσο και σήμερα, μια από τις «πολυανθρωπότερες κωμοπόλεις, εύφορη πανοραματική και με υγιεινό κλίμα».
Το Καταστάρι βρίσκεται περίπου 17 χιλιόμετρα από την πόλη της Ζακύνθου. Το Καταστάρι περιλαμβάνει μια σειρά από μικρότερους οικισμούς, χωριά η περιοχές όπως:
τα Χαρτάτα, που οφείλει το όνομά του στην γνωστή, ακόμη επί εποχής Βενετοκρατίας, οικ. Χαρτά, και το Μετόχι τα οποία είναι χτισμένα στους πρόποδες του βουνού Μέλισσα,  
οι Αλυκές, οικισμός πού πήρε το όνομά του από τις αλυκές, χώρο παραγωγής του ζακυθινού αλατιού, από την εποχή της Ενετοκρατίας (1498 υπάρχουν οι πρώτες γραπτές μαρτυρίες) μέχρι το 1987. Οι αλυκές υπάρχουν και σήμερα, ανενεργές πιά.
η Λαγκάδα (περιοχή στην οποία βρίσκεται το μοναστήρι του Αι Γιάννη Προδρόμου του 16ου αι.)
Ποταμός, όπου βρίσκεται και το Πεντεκάμαρο Αλυκών χτισμένο στα τέλη του 15ου αι.
η Κλεισούρα, η Μαύρα, Λάπαρδα,  η Καμυλαύκα, τα Κανάλια, ο Κιλιγάς, το Μαύρο Νερό, Ξεροφίγια, ο Παλιόπυργος,  η Φτερίνα, κ.ά πολλές περιοχές.
Στο Καταστάρι υπήρχαν πολλές και παλιές εκκλησίες, αληθινά μνημεία, οι οποίες δυστυχώς αφανίστηκαν μετά τους καταστροφικούς σεισμούς και ιδιαίτερα εκείνους του 1953. Σήμερα διασώζεται, και αξίζει κανείς να την επισκεφθεί, η μονή του Αι Γιάννη του Προδρόμου.
Στο Καταστάρι λειτουργεί ο Πολιτιστικός Σύλλογος Μορφές με πλούσια δραστηριότητα και παράλληλα, λειτουργεί ο Θεατρικός Όμιλος Κασταρίου με αξιόλογο έργο, ο οποίος ασχολείται με τις Ομιλίες, δηλαδή, με εκείνο το ιδιότυπο είδος Λαϊκού Θεάτρου και διδασκαλίας θεατρικών έργων σε δρόμους και πλατείες που αναπτύχθηκε στο νησί παράλληλα με το λόγιο Θέατρο.
ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΚΑΤΑΣΤΑΡΙΟΥ

1. Πυριόχος Δημήτριος - Πρόεδρος                                  

2. Στήθου-Γκούσκου Καλλιόπη

3. Σκιαδόπουλος Σταύρος

4. Πατρινός Αθανάσιος


Τοπική Κοινότητα Πηγαδακίων
Στο   Κέντρο   σχεδόν   της   Ζακύνθου   και   μέσα   στον     εύφορο της κάμπο βρίσκεται το χωριό Πηγαδάκια. Το όνομα οφείλεται στις θειούχες πηγές που διαθέτει η περιοχή. Η Τοπική Κοινότητα αριθμεί 394 κατοίκους.
Στα Πηγαδάκια αξίζει να δει κανείς το Ναό του Αγίου Παντελεήμονα που βρίσκεται στο Βόρειο άκρο χωριού. Είναι Εκκλησία του 15ου αιώνα και σήμερα έχει τη μορφή μικρού παρεκκλησιού. Κάτω από την Αγία Τράπεζα υπάρχει θειούχος πηγή και οι κάτοικοι λένε ότι το νερό της αναδεύεται όταν γίνεται λειτουργία.
Εδώ, λειτουργούν: το Βερτζάγιο λαογραφικό μουσείο που καταδεικνύει    την    αγροτική    κυρίως    ενασχόληση    των    κατοίκων και το "ΚΕΝΤΡΟ ΑΘΛΗΣΗΣ ΚΑΙ ΨΥΧΑΓΩΓΙΑΣ" SPORTCENTER με σκοπό την άθληση και ψυχαγωγία των κατοίκων του χωριού και ευρύτερα του νησιού.

ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ  ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΠΗΓΑΔΑΚΙΩΝ

1. Βερτζάγιας Διονύσιος (του Ιωάννη) - Πρόεδρος                        

2. Βερτζάγιας Διονύσιος

3. Σπαθάρος Νικόλαος


Τοπική Κοινότητα Μέσου Γερακαρίου
Το Μέσο Γερακάρι είναι φημισμένο για την τοποθεσία και τις φυσικές του πηγές. Σήμερα, έχει 402 κατοίκους. Τα τελευταία χρόνια έχει αναπτύξει καλοκαιρινό τουρισμό. Από τις καλύτερες παραλίες του: ο Κάβος, η Ψαρού και η Άμπουλα. 
Εκτός από τις παραλίες, αξίζει να επισκεφτεί κανείς το  Ναό της Αγίας Τριάδας που βρίσκεται στο Κέντρο του χωριού. Η εκκλησία πρωτοχτίστηκε το 1518. Το σημερινό κτίριο κατασκευάστηκε μετά τους σεισμούς του ’53. Στο εσωτερικό της εκκλησίας υπάρχει θαυμάσιο ξυλόγλυπτο επιχρυσωμένο τέμπλο, που προέρχεται από το γκρεμισμένο ναό του Αγίου Γεωργίου,  και εικόνες, από την παλιά εκκλησία.
ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΜΕΣΟΥ ΓΕΡΑΚΑΡΙΟΥ

1. Κυπριώτης Αντώνιος - Πρόεδρος

2. Κρεζία Ναυσικά

3. Βορρίσης Ιωάννης


 
Τοπική Κοινότητα Σκουλικάδου
Το Σκουλικάδο είναι οικισμός του ζακυνθινού κάμπου και βρίσκεται στο Β.Δ. μέρος της Ζακύνθου, κάτω από τους πρόποδες του όρους Βραχίωνα,  απέχοντας 13 χλμ από την πόλη της Ζακύνθου. Πρωτοσυναντιέται, σε γραπτά κείμενα, το 1505.
Έχει μουσική παράδοση (αρέκιες) και παράδοση λαϊκού θεάτρου, κυρίως σε "Ομιλίες", θεατρικό είδος που προέρχεται από την αλληλεπίδραση του  κρητικού θεάτρου με την comedia del’ arte.
Το μεγαλύτερο μέρος του χωριού βρίσκεται χτισμένο πάνω σε τρεις λόφους, ενώ το υπόλοιπο είναι απλωμένο στο πεδινό τμήμα μέχρι την επαρχιακή οδό Ζακύνθου-Βολιμών.
Ο πληθυσμός του είναι 574 κάτοικοι (απογραφή 2001) ,οι οποίοι κυρίως είναι αγρότες (παραγωγοί ελαιολάδου, μαύρης σταφίδας και οπωροκηπευτικών ) ή διατηρούν εμπορικές και τουριστικές επιχειρήσεις , κυρίως εκτός του χωριού.
Αξίζει να επισκεφτεί κανείς το Ναό της Παναγίας της Αναφωνήτριας, που είναι είναι ναός του 19ου αιώνα και ξαναχτίστηκε μετά τους σεισμούς του ’53. Στην εξωτερική τοιχοποιία του ναού υπάρχουν δείγματα λιθοξοϊας από παλαιότερους κατεστραμμένους ναούς του χωριού. Εσωτερικά είναι από τις ωραιότερες εκκλησίες της Ζακύνθου. Κάτω από το γυναικωνίτη υπάρχει πολυπρόσωπος συνθετικός πίνακας της λιτανείας της εικόνας της Παναγίας, με τις χαρακτηριστικές ενδυμασίες των κατοίκων του χωριού. Είναι έργο του Νικολάου Βισκόντι και φέρει τη χρονολογία 1828. Το καμπαναριό της είναι πυργοειδές, ύψους 35 μέτρων. Το καμπαναριό είναι κηρυγμένο Μνημείο (ΦΕΚ 723 / τ.2 / 1985)
Στο χωριό λειτουργεί ο Πολιτιστικός Σύλλογος «Ερωτόκριτος» με πλούσια δραστηριότητα , όπως λαϊκά χορευτικά συγκροτήματα παιδιών και νέων, μουσικό τμήμα βιβλιοθήκη και θεατρική ομάδα με αξιόλογο έργο.
Μπορεί κάποιος να επισκεφτεί το Σκουλικάδο είτε ακολουθώντας τη γραφική διαδρομή από το λεγόμενο «δρόμο της Ρίζας» στους πρόποδες του βουνού , ή από την επαρχιακή οδό Ζακύνθου-Βολιμών.
ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ  ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΣΚΟΥΛΙΚΑΔΟΥ

1. Κεφαλληνός Νικόλαος - Πρόεδρος               

2. Πλέσσας Παύλος

3. Κολυβάς Στέφανος


Τοπική Κοινότητα Άνω Γερακαρίου
Βρίσκεται 14 χλμ ΒΑ της Χώρας. Ο πληθυσμός της είναι 720 κάτοικοι. Έχει υπέροχη θέα, αρχαία ερείπια και θαυμάσια θρησκευτικά μνημεία: εκκλησιές, τέμπλα, εικόνες, καμπαναριά.
Αξίζει να επισκεφτεί κανείς το Ναό του Αγίου Νικολάου των Ξένων στην τοποθεσία Ανεμογδούρι. Η εκκλησία πρωτοχτίστηκε το 1590. Η νέα εκκλησία είναι καινούριο κτίσμα που κατασκευάστηκε μετά τους σεισμούς του ’53. Στο εσωτερικό του ναού υπάρχουν τμήματα του τέμπλου της παλιάς εκκλησίας. Η θέα από το Ανεμογδούρι είναι υπέροχη προς τις καταπράσινες πλαγιές και στον ατελείωτο ζακυνθινό κάμπο. Πράσινο και σπαρτά μπερδεύονται στα μάτια. Από εδώ υπάρχει οπτική επαφή με το Ενετικό Κάστρο στην Μπόχαλη, όπου παλιά επικοινωνούσαν με σινιάλα.
ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΑΝΩ ΓΕΡΑΚΑΡΙΟΥ

1. Μαλαπέτσας Νικόλαος - Πρόεδρος

2. Μουζάκης -Σταθαίος Διονύσιος

3. Γουσέτης Διονύσιος



Τοπική Κοινότητα Κάτω Γερακαρίου
Ένα από τα τρία Γερακαρία, με πληθυσμό 341 κατοίκους.
Αξίζει να επισκεφτεί κανείς εδώ την εκκλησία της Ευαγγελίστριας, που παρουσιάζει εσωτερικά πολλούς καλλιτεχνικούς θησαυρούς, οι οποίοι μεταφέρθηκαν εδώ από παλαιότερες εκκλησίες.
ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΚΑΤΩ ΓΕΡΑΚΑΡΙΟΥ

1. Κορδέλος-Μαρίνος Μαρίνος - Πρόεδρος

2. Παράσχης Παναγιώτης-Κωνσταντίνος

3. Παράσχης Παναγιώτης του Πέτρου



Τοπική Κοινότητα Αλικανά
Ο Αλικανάς  είναι χωρίο στην περιοχή του κόλπου των Αλυκών, γνωστό από το 1520. Απέχει 14 km από την πόλη της Ζακύνθου και 17km από το αεροδρόμιο. Αριθμεί 341 μόνιμους κατοίκους.
Για τον Αλυκανά σώζεται ένα δίστιχο που τον χαρακτηρίζει: "Ηθελα να γενότουνα ο Άλικανάς πηγάδι κι ή κοπελούδαις νερατζιαίς κι εγώ περιβολάρης. Έχει μουσική παράδοση.
Είναι ένα ήσυχο καταπράσινο μέρος δίπλα σε κατακάθαρη θάλασσα. Ο Αλικανάς προσφέρει πατροπαράδοτη φιλοξενία, ήσυχη κατακάθαρη αμμουδερή παραλία (γαλάζια σημαία) και γεύσεις επτανησιακής και ξένης κουζίνας. Επίσης, προσφέρει τη δυνατότητα εναλλακτικής μορφής διακοπών, όπως οι πεζοπορίες, οι βόλτες με ποδήλατο, τα θαλάσσια σπορ, το ψάρεμα, το γουίντ σερφ και οι καταδύσεις.
Στην περιοχή του υπάρχουν ένα μίνι μάρκετ και δύο ταβέρνες.
Στο νέο τουριστικό οικισμό υπάρχει μεγάλη ποικιλία από ταβέρνες, εστιατόρια, τουριστικά καταστήματα, μπάρ και σούπερ μάρκετ.
Σ΄αυτή τη γραφική γωνιά του νησιού μέσα στο πράσινο και  δίπλα στα καταγάλανα νερά του Ιονίου δύο σύγχρονοι ξενώνες υπόσχονται ξεκούραση, χαλάρωση  και ατέλειωτες ώρες στη θάλασσα και την παραλία.

ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΑΛΙΚΑΝΑ

1. Μαρίνος Ανδρέας - Πρόεδρος            

2. Μουζάκης Παναγιώτης

3. Τουρίκης Σπυρίδων


Τοπική Κοινότητα Αγίου Δημητρίου
Ο Άγιος Δημήτρης,  δέκα χιλιόμετρα από την πόλη της Ζακύνθου, είναι καμπίσιος οικισμός με 521 κατοίκους, γνωστός από το 1509. Οφείλει το όνομά του στον ομώνυμο ναό με εντυπωσιακό, ψηλό καμπαναριό, που χρονολογείται από το 1910 και βρίσκεται στο κέντρο του χωριού , κοντά στην πλατεία με το αμφιθεατρικό πέτρινο θεατράκι. Ο ναός στο εσωτερικό του περιέχει έργα τέχνης παλαιότερα και νεότερα. Κάτω από το γυναικωνίτη υπάρχει σημαντικό έργο λαϊκής τέχνης που απεικονίζει λιτανεία στο χωριό, έργο ανώνυμου ζωγράφου των τελευταίων χρόνων του 19ου αιώνα.
Το χωριό έχει θεατρική (ομιλίες) και μουσική (αρέκιες) λαϊκή παράδοση.
ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

1. Μπουζιάνος Μάρκος - Πρόεδρος                           

2. Τσερεγκούνης Σπυρίδων

3. Σταμίρης Πέτρος


 Τοπική Κοινότητα Καλλιθέας
Λεγόταν (και λέγεται ακόμα από τους Ζακυνθινούς) Κούκεσι. Είναι οικισμός της ρίζας, γνωστός από το 1509. Σήμερα έχει 216 κατοίκους.
Υπάρχει λαϊκή μουσική και χορευτική παράδοση.
Το χωριό Καλλιθέα είναι ένα ήσυχο, πανέμορφο, παραδοσιακό χωριό με ιστορία και πλούσια φύση, όπου μπορεί κανείς να περπατήσει και να θαυμάσει την απέραντη θέα από ψηλά καθώς και να εξερευνήσει σπηλιές και τον προσεισμικό οικισμό που βρίσκεται στους πρόποδες του όρους Βραχιώνα.
Αξίζει να θαυμάσει κανείς τα Ερείπια του Ναού της Αγίας Μαρίνας στο Παλιό χωριό. Είναι εκκλησία των αρχών του 16ου αιώνα, που σήμερα έχει ερειπώσει. Σώζονται οι περίτεχνες σιδεριές των παραθύρων, το πέτρινο καμπαναριό και τα πεζούλια.
ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ

1.Λαγοπόδης Παναγιώτης - Πρόεδρος

2. Δημοτική Ενότητα Αρκαδίων
 
Βρίσκεται στη νοτιοανατολική πλευρά της Ζακύνθου και η ονομασία προέρχεται από ομώνυμο δήμο που είχε δημιουργηθεί με Βασιλικό Διάταγμα του 1866. Σήμερα, ο συνολικός πληθυσμός ανέρχεται σε 4.830 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή το 2001. Περιλαμβάνει τις Τοπικές Κοινότητες: Βανάτου (όπου βρίσκεται το δημοτικό κατάστημα της Ενότητας), Αγ. Κηρύκου, Καλλιπάδου, Κυψέλης, Σαρακινάδου, Τραγακίου και Πλάνου (Τσιλιβή).
Όλη η περιοχή της Δημοτικής Ενότητας Αρκαδίων χαρακτηρίζεται από μια, πλούσια σ΄ εναλλαγές τοπίου, φυσική ομορφιά. Διαθέτει αξιόλογες και μεγάλου φυσικού κάλλους παραλίες, οι οποίες καλύπτουν το μισό της χιλιομετρικής της έκτασης και είναι πόλος έλξης πολλών επισκεπτών. Οι περιοχές Πλάνου – Τσιλιβή, Τραγακίου και Κυψέλης είναι τουριστικές, με αξιοσημείωτη ανάπτυξη. Πολυτελή ξενοδοχεία, παραδοσιακά εστιατόρια, κέντρα διασκέδασης και σούπερ μάρκετ συνθέτουν τη σύγχρονη τουριστική πλευρά της Ενότητας.
Οι περιοχές Βανάτου, Σαρακινάδου, Αγ. Κηρύκου και Καλλιπάδου είναι αγροτικές. Σταφύλια, κρασί, ελιές και λάδι είναι προϊόντα υψηλής ποιότητας και αρκετά γνωστά σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες.
Υπεύθυνος αντιδήμαρχος για τη Δημοτική Ενότητα Αρκαδίων είναι ο Γιάννης Κόκλας.

.                            .
ΤΗΛ. Δημοτικό Κατάστημα (Βανάτο): 2695360900.
ΤΗΛ. ΚΕΠ (Πλάνος): 2695361710

Τοπική Κοινότητα Βανάτου 
Στο Βανάτο εδρεύει το Δημοτικό Κατάστημα της Ενότητας Αρκαδίων. Από το Βανάτο διέρχεται ο επαρχιακός δρόμος Ζακύνθου - Βολιμών και συνδέεται, με αρκετούς επαρχιακούς δρόμους, που οδηγούν στην τουριστική περιοχή του Πλάνου –Τσιλιβή. Έχει πληθυσμό 820 κατοίκους.
Παράγει διάφορα κηπευτικά, σταφίδα, κρασί και διαθέτει ελαιώνες, αφού και αυτό είναι μέσα στον κάμπο της Ζακύνθου, στο κέντρο του νησιού.
Στο χωριό λειτουργεί Γυμνάσιο και το Δημοτικό Σχολείο Κάμπου.
Στη θέση Αυριακός λειτουργεί Κηποθέατρο, όπου κάθε χρόνο παρουσιάζονται μουσικές και θεατρικές παραστάσεις.
ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΒΑΝΑΤΟΥ

1. Στραβοπόδης Τιμόθεος - Πρόεδρος          

2. Αβούρης Ανδρέας

3. Κοντονή Σοφία

4. Αβούρης Αλέξιος

5. Καποδίστριας Αλέξανδρος




Τοπική Κοινότητα Αγ. Κηρύκου    
Ο Άγιος Κήρυκας ή Αγγερικός για τους ντόπιους, βρίσκεται στην μέση σχεδόν του Κάμπου του νησιού, ανάμεσα σε ελαιώνες, αμπελώνες και σταφίδες. Στην περιοχή υπήρχε το αρχοντικό εξοχικό σπίτι του εθνικού μας ποιητή Διονυσίου Σολωμού. Σήμερα έχει 759 μόνιμους κατοίκους.
Στο χωριό αυτό λειτουργεί σήμερα το ΤΕΕ Ζακύνθου. Επίσης, λειτουργεί Δημοτικό Ωδείο όπου φοιτούν πολλά νέα παιδιά, αρκετά από τα οποία αποτελούν τη Φιλάρμονική των Αρκαδίων. Τέλος, στο χωριό λειτουργούν σύγχρονα φυτώρια όπου μπορεί ο κάθε επισκέπτης να γνωρίσει τα φυτά και τα λουλούδια που ευδοκιμούν στη Ζάκυνθο.
ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΑΓΙΟΥ ΚΗΡΥΚΟΥ

1. Τσαφταρίδης Αλέξανδρος- Πρόεδρος  

2. Χαικάλης Σταμάτιος

3. Ρίκος Σπυρίδων


Τοπική Κοινότητα Καλλιπάδου
Το Καλλιπάδο βρίσκεται στο κέντρο του νησιού, μόλις 6 χιλιόμετρα μακριά από την πόλη και 4 χλμ. από τον τουριστικό Πλάνο. Το χωριό κατοικείται από 673 άτομα και είναι κυρίως αγροτικό.
Ο επισκέπτης της περιοχής μπορεί να εξερευνήσει την πλούσια αγροτική ανάπτυξη του τόπου, όπως τους ελαιώνες, τους αμπελώνες, τα οπορωφόρα δέντρα και να αναζωογονηθεί μέσα στην πλούσια βλάστηση. Αξίζει κανείς να επισκεφτεί το Ναό του Αγίου Ιωάννη Προδρόμου του Βούλτσου. Ο ναός μνημονεύεται από τα πρώτα χρόνια του 16ου αιώνα. Η σημερινή εκκλησία είναι του 18ου αιώνα. Η εκκλησία σώθηκε από τους σεισμούς του ’53 και παραχωρήθηκε από την οικογένεια Βούλτσου στο Μουσείο που την αναστήλωσε. Μέσα στο ναό σώζονται ξυλόγλυπτο επιχρυσωμένο τέμπλο και εικόνες. Επίσης, μέσα στο ναό βρίσκεται ο τάφος του Διονυσίου Βούλτσου (1788-1846), ζακύνθιου νομικού και πολιτικού της εποχής της Αγγλοκρατίας.
Εδώ υπάρχουν, το σύγχρονο οινοποιείο "Καλλίνικος" και ο Πύργος του "Αμπελοράβδη", ο οποίος είναι κτιριακό συγκρότημα εξοχικής έπαυλης, κτισμένο το 1926, με γοτθικά αρχιτεκτονικά στοιχεία και μπαρόκ επιρροές, που προσομοιάζουν την έπαυλη με πύργο. Έχει χαρακτηριστεί ως έργο τέχνης και έχει κηρυχτεί Σύγχρονο Ιστορικό Διατηρητέο Μνημείο (ΦΕΚ 35 /τ.2/ 1992)
ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΚΑΛΙΠΑΔΟΥ

1. Δραγώνας Ιωάννης-Παναγιώτης - Πρόεδρος           

2. Δρογγίτης Διονύσιος

3. Μαρινάκης Γεράσιμος

 
Τοπική Κοινότητα Κυψέλης    
Η Κυψέλη ή Μπελούσι (όπως ονομαζόταν παλαιότερα το χωριό και το λένε ακόμα οι Ζακυνθινοί) βρίσκεται στη βορειοανατολική πλευρά του νησιού και κοντά στο δημοφιλές θέρετρο του Τσιλιβί. Έχει 596 κατοίκους.
Τα τελευταία χρόνια παρουσιάζει ραγδαία τουριστική ανάπτυξη. Στολίδια της περιοχής είναι οι εκπληκτικές παραλίες της Δροσιάς και του Παχύ Άμμου, που αποτελούν πόλο έλξης για πολλούς επισκέπτες.
Στην Κυψέλη υπάρχει πλούσια αγροτική παραγωγή κηπευτικών προϊόντων όπως επίσης και εσπεριδοειδών (πορτοκάλια,  λεμόνια κ.α.), που τροφοδοτούν ολόκληρο το νησί. Ονομαστά προϊόντα της Κυψέλης είναι το νεροκρέμμυδο και το πεπόνι.
Στο Μπελούσι δεσπόζει μία Ενετική Βαρδιόλα που βρίσκεται πλησίον της εκκλησίας του Αγ. Χαραλάμπη. Αξίζει, επίσης, να επισκεφτεί κανείς το Ναό της Υπεραγίας Θεοτόκου. Στο εξωτερικό του ναού υπάρχει πυργόμορφο καμπαναριό, κτισμένο το 1791, από πώρινο πελεκημένο αγκωνάρι, με τρούλο. Στο εσωτερικό της εκκλησίας υπάρχουν : ξύλινο σκαλιστό επιχρυσωμένο τέμπλο ηπειρωτικής τεχνοτροπίας, αγιογραφίες και ωραίος γυναικωνίτης. Είναι κηρυγμένο Μνημείο (ΦΕΚ 761 / τ. 2 / 1980)

ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΚΥΨΕΛΗΣ

1.Τσίπος Μάρκος - Πρόεδρος                     

2. Καλογερίας Γεώργιος

3. Πέττας Σπυρίδων


Τοπική Κοινότητα Πλάνου
Ο Πλάνος, ένα από τα ωραιότερα τουριστικά θέρετρα, βρίσκεται βορειοδυτικά της πόλης της Ζακύνθου και σε απόσταση 5 χιλιομέτρων απ’ αυτή. Η περιοχή του Πλάνου προσεγγίζεται οδικώς ή από τη θάλασσα, ενώ το μεγάλο λιμάνι της πόλης και το διεθνές αεροδρόμιο του νησιού απέχουν μόλις μερικά λεπτά της ώρας. Έχει 823 κατοίκους. Βρίσκεται σε μια πολύ γραφική περιοχή, περιστοιχισμένη από έναν μεγάλο ελαιώνα και σε πολύ μικρή απόσταση από τη θάλασσα. Διαθέτει μικρό λιμάνι, ασφαλές για μικρά αλιευτικά και τουριστικά σκάφη.
Η παραλία του Πλάνου είναι το Τσιλιβί. Στο θέρετρο αυτό υπάρχουν πάρα πολλά ξενοδοχεία, όλων των κατηγοριών, επιπλωμένα διαμερί­σματα, δωμάτια, βίλλες τόσο στον οικισμό όσο και στη γύρω περιοχή. Υπάρχει ένα πολύ ενδιαφέρον Ναυτικό Μουσείο, που οι ιδιοκτήτες του είναι πάντα πρόθυμοι για ξενάγηση στις αίθουσες με τη συλλογή από υδατογραφίες, οι οποίες αναπαριστάνουν σκηνές με πλοία από την αρχαιότητα μέχρι και τις μέρες μας. Στα εκθέματα περιλαμβάνονται πολλά μοντέλα πλοίων, ιστορικές πυξίδες πλοίων, διάφορες στολές ναυτικών και πλούσιο υλικό από τη ναυ­τική ζωή, καθώς επίσης και μια μεγάλη φωτογραφική συλλογή με θέμα τη θάλασσα και το ναυτικό.
Στο Τσιλιβί υπάρχουν πολυάριθμα καταστήματα εστίασης: ελληνικές ταβέρνες, εστιατόρια, μαγαζιά για γρήγορο φαγητό, με ανεξάντλητη ποικιλία ελληνικής, ευρωπαϊκής και διεθνούς κουζίνας. Το φαγητό είναι καλής ποιότητας και πάντα διατίθενται φρεσκότατα ψάρια. Για την καθημερινή διασκέδαση η επιλογή μπορεί να γίνει ανάμεσα σε πολλά μπαράκια της περιοχής αλλά και εναλλακτικούς τρόπους διασκέδασης όπως πχ. Paintball, αλλά και παιχνιδότοποι και παιχνίδια για τα παιδιά όπως πχ βενζινοκίνητα αυτοκινητάκια.
Οι παραλίες του Τσιλιβί και της Μπούκας αλλά και  οι παραλίες της ευρύτερης περιοχής είναι πανέμορφες, καλά οργανωμένες και ασφαλείς για τα μικρά παιδιά. Μπορεί κανείς να απολαύσει τον ελληνικό ήλιο κάνοντας ηλιοθεραπεία και θαλάσσια σπορ.
Στην  περιοχή Γιδάκια βρίσκεται σχεδόν άθικτη μία Ενετική Βαρδιόλα.
Το θέρετρο διαθέτει φαρμακεία και ιατρείο, ενώ το νοσοκομείο του νησιού βρίσκεται σε απόσταση μόλις 5 χιλιομέτρων. Στον Πλάνο μπορεί κανείς να νοικιάσει μεταφορικό μέσο για τις μετακινήσεις μέσα στο πανέμορφο νησί της Ζακύνθου.
ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΠΛΑΝΟΥ

1. Μπάστας Παναγιώτης - Πρόεδρος  

2. Μάργαρης Παναγιώτης

3. Γιακουμέλος Διονύσιος


Τοπική Κοινότητα Σαρακινάδου
Το Σαρακινάδο βρίσκεται στο κέντρο του νησιού της Ζακύνθου, μόλις 5 χιλιόμετρα από την πόλη και αποτελεί προέκτασή της. Είναι κεντρική οδική αρτηρία για την προσέγγιση αρκετών περιοχών του νησιού. Η Τοπική Κοινότητα έχει 538 κατοίκους.
Στην περιοχή δραστηριοποιούνται αρκετά εμπορικά μαγαζιά και διάσημες αλυσίδες καταστημάτων. Επίσης, λειτουργεί άριστα οργανωμένη επιχείρηση με νεροτσουλήθρες καθώς και πίστα καρτ. Ο επισκέπτης μπορεί, ακόμη,  να ψυχαγωγηθεί στα διάφορα κέντρα ψυχαγωγίας της περιοχής.
Το Σαρακινάδο εμφανίζει τη μεγαλύτερη και την πιο οργανωμένη πολιτιστική δραστηριότητα στο νομό με ακτινοβολία σε πανελλαδικό και ευρωπαϊκό επίπεδο. Στην περιοχή δραστηριοποιούνται:
- Ο Πολιτιστικός Σύλλογος του Σαρακινάδου που ιδρύθηκε το 1979. Διατηρεί 5 τμήματα διδασκαλίας και απασχολούνται συνολικά σε αυτόν περίπου 250 παιδία από το Σαρακινάδο αλλά και από όλο το νησί, καθώς και μεγάλοι.
- Το Παραδοσιακό Μουσικοχορευτικό Συγκρότημα «ΥΑΚΙΝΘΗ», ένα πολιτιστικό σωματείο μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα που ιδρύθηκε το 1995  και έχει ως κύριο σκοπό την έρευνα, τη μελέτη, την ανάδειξη και την συνέχιση της γνήσιας ζακυνθινής και ελληνικής μουσικοχορευτικής παράδοσης και του Ζακυνθινού λαϊκού θεάτρου.
- Η Θεατρική Σκηνή Ζακύνθου με έδρα το δημοτικό διαμέρισμα Σαρακηνάδου. Ιδρύθηκε το 1991 με σκοπό την παρουσίαση, τη παραγωγή θεατρικών παραστάσεων και την προσέγγιση και προώθηση γεγονότων του θεατρικού χώρου με οποιοδήποτε δυνατό τρόπο.
Όλοι οι παραπάνω σύλλογοι έχουν να επιδείξουν αξιέπαινη και αξιοσημείωτη δραστηριότητα με χορευτικά συγκροτήματα, μαντολινάτες, θεατρικές ομάδες και καλλιτεχνικές εκδηλώσεις.
Στο Σαρακινάδο οργανώνεται κάθε χρόνο το "Φεστιβάλ Μαύρης Σταφίδας" όπου γίνεται η αναπαράσταση της συγκομιδής της μαύρης σταφίδας με παραδοσιακό τρόπο, καθώς επίσης και πολλά άλλα πολιτιστικά δρώμενα όπως παραδοσιακοί χοροί και "ομιλίες".
         Πολιτιστικό Κέντρο Σαρακινάδου
Το Πολιτιστικό Κέντρο της Δημοτικής Ενότητας Αρκαδίων εγκαινιάστηκε και παραδόθηκε από τον τέως δήμο Αρκαδίων  όχι μόνο στους δημότες της Δημοτικής Ενότητας αλλά και σε όλους τους Ζακυνθινούς.
Η υλοποίηση αυτού του έργου έγινε σε τρεις περιόδους: - Α. 1996-1998 Η Κοινότητα Σαρακηνάδου, ο Πολιτιστικός Σύλλογος Σαρακηνάδου και η Θεατρική Σκηνή εντάσσουν το έργο στο ‘’Δίκτυο Πόλεων’’ Οι απλοί κάτοικοι του Σαρακηνάδου συμβάλλουν αποφασιστικά. - Β. 1998-2006 ο Δήμος Αρκαδίων εντάσσει στο Γ΄ ΠΕΠ και δημοπρατεί το έργο «Προσθήκη κατ’ επέκταση και καθ’ ύψος Πολιτιστικού Κέντρου Σαρακηνάδου». - Γ. 2006-2008. Ο Δήμος Αρκαδίων ολοκλήρωσε το έργο.
ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΣΑΡΑΚΙΝΑΔΟΥ

1. Καρυδάκης Χαράλαμπος - Πρόεδρος          

2. Καμπίτσης Νικόλαος

3. Λεονταρίτης Ιωάννης

Τοπική Κοινότητα Τραγακίου
Το Τραγάκι είναι ένα όμορφο, γραφικό χωριό, που κατέχει ορεινές και παραθαλάσσιες εκτάσεις, με 621 μόνιμους κατοίκους βρίσκεται μόλις 11 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της πόλης της Ζακύνθου. Είναι ένα χωριό καταπράσινο με απέραντους ελαιώνες, αμπέλια και οπορωφόρα δέντρα. Οι παραλίες του είναι από τις ωραιότερες και διαθέτει πολλά ξενοδοχεία διαφόρων κατηγοριών, επιπλωμένα διαμερίσματα, δωμάτια και βίλλες τόσο μέσα στον οικισμό, όσο και στην γύρω περιοχή. Διαθέτει επίσης και ένα καλά οργανωμένο κάμπινγκ μέσα στη φύση, που προσφέρει πολλές ευκολίες με καλές τιμές.
Στο βόρειο μέρος του Τραγακίου υπάρχει το μοναστήρι της Παναγίας του Δέρματα ή Δερματούσα, που αποτελεί ένα αξιόλογο αρχιτεκτονικό μνημείο. Είναι κτίριο του 16ου αιώνα. Στο εσωτερικό σώζονται δείγματα τοιχογραφιών. Οι καλλιτεχνικοί θησαυροί του φυλάσσονται στο Μουσείο Ζακύνθου. Είναι κηρυγμένο Ιστορικό Διατηρητέο Μνημείο (ΦΕΚ 77 / τ. 2 / 1982) Το μοναστήρι βρίσκεται σε κυπαρισσόλογγο έκτασης 14 περίπου στρεμμάτων, το Άλσος Δερματά, ιδιοκτησίας του Δήμου. Στο χώρο αυτό υπάρχει και λειτουργεί το Υπαίθριο Δημοτικό Θέατρο χωρητικότητας  700 θέσεων. Η τοποθεσία του μοναστηριού είναι από τις ωραιότερες της υπαίθρου χώρας του νησιού. Λόγκοι από κυπαρίσσια και πουρνάρια, λιοστάσια, περιβόλια, πηγές και πλούσια βλάστηση, αγκαλιάζουν από κάθε πλευρά τα απομεινάρια των έρημων τοίχων του ιερού αυτού χώρου.
Στο Τραγάκι ο επισκέπτης θα συναντήσει το Πολιτιστικό Χωριό Σκαλιά και το Θέατρο Αβούρη. Πρόκειται για ένα πολιτιστικό χώρο που φτιάχτηκε με μεράκι, αγάπη και αμεροληψία. Διαθέτει υπαίθριο θέατρο και κλειστό θέατρο – πολυχώρο, χωρητικότητας 90 θέσεων.
Οι πανέμορφες παραλίες Γάιδαρος (όπου υπάρχει αλιευτικό καταφύγιο), Κατραγάκι και Άμπουλα είναι καλά οργανωμένες και μπορεί κάποιος να περάσει ευχάριστα κάνοντας ηλιοθεραπεία και θαλάσσια σπορ. Ο οικισμός διαθέτει ταβέρνες και εστιατόρια με ελληνική και ευρωπαϊκή κουζίνα καθώς και φρέσκο ψάρι.
Τα περιστατικά υγείας καλύπτονται στο ιατρείο του Πλάνου, που βρίσκεται δίπλα ακριβώς, και στο νοσοκομείο Ζακύνθου που απέχει 4 χιλιόμετρα.
Η πρόσβαση είναι εύκολη χάρη στο πολύ καλό οδικό δίκτυο και την μικρή απόσταση από την πρωτεύουσα του νησιού.
ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΤΡΑΓΑΚΙΟΥ

1. Πομόνης Ιωάννης - Πρόεδρος                                                   

2. Πομόνης Νικόλαος

3. Ζαφειρόπουλος Πέτρος


3. Δημοτική  Ενότητα Ελατίων    

Η Δημοτική Ενότητα Ελατίων βρίσκεται στο βόρειο άκρο της Ζακύνθου, είναι η μεγαλύτερη σε έκταση του Νησιού (111 τ.xλμ.) και η μόνη αμιγώς ορεινή περιοχή. Με το υπό ολοκλήρωση Λιμάνι Αγ. Νικολάου Βολιμών, αποτελεί την δεύτερη θαλάσσια πύλη της Ζακύνθου και την συνδέει ακτοπλοϊκά με την Κεφαλονιά.
Η Δημοτική Ενότητα έχει συνολικό πληθυσμό 2.503 κατοίκους και αποτελείται από τις Τοπικές Κοινότητες: Βολιμών (όπου βρίσκεται το Διοικητικό κέντρο και το Δημοτικό κατάστημα της Ενότητας), Άνω Βολιμών, Αναφωνήτριας, Ορθονιών, Μαριών, Έξω Χώρας με τον οικισμό Καμπί . 
Οι κάτοικοι στην πλειοψηφία τους είναι αγρότες και παράγουν λάδι, κρασί, μέλι, στάρι, τυρί και άλλα γεωργικά και κτηνοτροφικά προϊόντα.
Ένα μεγάλο μέρος των κατοίκων ασχολείται με τον τουρισμό που τα τελευταία χρόνια παρουσιάζει άνοδο εξ αιτίας της μοναδικής φυσικής ομορφιάς και της διασωζόμενης ακόμη παραδοσιακής λαϊκής αρχιτεκτονικής.
Κύριος πόλος έλξης των επισκεπτών: το Ναυάγιο, οι Γαλάζιες Σπηλιές, ο Μακρύς Γιαλός, τα Ξύγκια, το Πόρτο Βρώμη (Αναφωνήτρια-Μαριές), η Σχίζα (Καμπί), τα μοναστήρια, οι εκκλησίες, οι ανεμόμυλοι και άλλα δημιουργήματα της πέτρας.
Ο επισκέπτης του Νησιού ερχόμενος στη Δημοτική Ενότητα Ελατίων μπορεί να απολαύσει τις παραλίες με το άσπρο βοτσαλάκι, να κολυμπήσει στα διάφανα νερά και να κάνει θαλάσσιες περιηγήσεις στις ιδιόμορφες ακτές, μπαίνοντας στις πανέμορφες θαλάσσιες σπηλιές με τους ιριδισμούς της διάθλασης του ήλιου, με βάρκες που ξεκινούν από πολλά σημεία της Δημοτικής Ενότητας.
Εδώ διοργανώνονται διάφορες εκδηλώσεις με σημαντικότερη την  Βαρκαρόλα που γίνεται στο λιμάνι του Αγίου Νικολάου Βολιμών, τον Αύγουστο.
Ο επισκέπτης μπορεί να διαμείνει σε τουριστικά καταλύματα και ξενοδοχεία της περιοχής, να απολαύσει καλό φαγητό στις ταβέρνες που υπάρχουν σε όλη την περιοχή, και περιδιαβαίνοντας τα χωριά να αγοράσει δείγματα παραδοσιακής υφαντικής τέχνης, ενθυμήματα και ντόπια προϊόντα.
Χαρακτηριστικές είναι οι εικόνες της όμορφης ορεινής γης, της γεμάτης από το άγριο πράσινο που διακόπτεται από κομμάτια καλλιεργήσιμων αγρών, αμπελιών και οικισμών, οι οποίες σε καλούν να περπατήσεις ανάμεσά τους, να τις νιώσεις και να σου αφήσουν ανεξίτηλα σημάδια νοσταλγίας.
Υπεύθυνος αντιδήμαρχος για τη Δημοτική Ενότητα Ελατίων είναι ο Αναστάσιος Μαρίνος-Ντούνος.                            .
ΤΗΛ. Δημοτικό Κατάστημα (Βολίμα): 2695361000.
ΤΗΛ. ΚΕΠ (Βολίμα): 2695032000

Τοπική Κοινότητα Βολιμών
Είναι η Βορειότερη Τοπική Κοινότητα του νομού και το ακρωτήριό της, Σχινάρι, είναι το Βορειότερο άκρο του νησιού, 35 χιλιόμετρα από την πόλη της Ζακύνθου. Το όνομα Βολίμα απαντάται σε γραπτά κείμενα από το 1515.  Σήμερα αριθμεί 956 κατοίκους και φιλοξενεί το Διοικητικό κέντρο και το Δημοτικό κατάστημα της Ενότητας.
Εδώ βρίσκεται το δεύτερο επιβατικό και εμπορικό λιμάνι της Ζακύνθου, που τη συνδέει με την Πεσάδα της Κεφαλονιάς.
Είναι αγροτική περιοχή, ενώ τα τελευταία χρόνια παρουσιάζει μεγάλη τουριστική ανάπτυξη.
Στις Βολίμες αξίζει κανείς να επισκεφτεί : - Τις Γαλάζιες Σπηλιές, που βρίσκονται στην περιοχή Ασπρος Βράχος στο ακρωτήριο Σκινάρι.  Πήραν το χρώμα τους από το έντονο γαλάζιο χρώμα που εκπέμπουν και φαίνεται να αντανακλά καθετί βυθισμένο στα νερά τους. Αποτελούνται από μια εξωτερική σπηλιά και μια δεύτερη μικρότερη στο βάθος, μέσα στην εξωτερική. Μπορεί κανείς να τις επισκεφθείτε μόνο με βάρκα, από το γειτονικό λιμάνι του Αγ. Νικολάου. - Το Μοναστήρι του Άη Γιώργη στα Γκρεμνά, που δρύθηκε το 1535. Ο Πύργος της Μονής χτίστηκε για την άμυνα των μοναχών από τους πειρατές. Σπουδαία υπήρξε η Βιβλιοθήκη της Μονής, της οποίας οι χειρόγραφοι κώδικες βρίσκονται στη Μαρκιανή Βιβλιοθήκη της Βενέτιας. Στη Μονή βρίσκονται ανεκτίμητα κειμήλια. - Τις Εκκλησίες: Αγία Παρασκευή, Άγιο Θεοδόσιο και τον Άγιο Σπυρίδωνα στο κάτω χωριό Βολιμών.
Στην Τοπική Κοινότητα Βολιμών μπορεί κανείς να βρει αυθεντικά ντόπια προϊόντα από: τυροκομεία και οικιακά εργαστήρια παραγωγής του ονομαστού ζακυνθινού λαδοτυριού, οικιακά εργαστήρια παραγωγής κρασιού και μελιού, όπως  και από οικοτεχνίες παραγωγής χειροποίητων δαντελών και κιλιμιών.
ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΒΟΛΙΜΩΝ

1. Θεοδόσης-Κοντός Ιωάννης - Πρόεδρος                                  

2. Θεοδόση - Μελέ Φωτεινή

3. Θεοδόσης Ηλίας

Τοπική Κοινότητα Άνω Βολιμών
Είναι η  ορεινότερη Τοπική Κοινότητα του νησιού, με 475 κατοίκους. Το χωριό, που δεσπόζει στη θάλασσα, είναι κτισμένο στις απόκρημνες πλαγιές του όρους Βραχιώνας, στο βουνό Σκούλι, και αναφέρεται από τον 15ο αιώνα.
Τα βασικότερα αξιοθέατα του χωριού, που διατηρεί αναλλοίωτο τον παραδοσιακό αγροτικό του χαρακτήρα, είναι : - Η Εκκλησία του Αγίου Δημητρίου, σωζόμενη απο το 1780. Επισκευάστηκε το 1838 και κατεδαφίστηκε ύστερα από τους σεισμούς του 1953. Στο σημερινό μεγάλο κτίριο της εκκλησίας, που ορθώνεται τσιμεντένια σε άλλη θέση, τοποθετήθηκαν οι ωραίες εικόνες, της παλιάς, μαζί με το θαυμάσιο ξυλόγλυπτο και χρυσωμένο τέμπλο της. - Η Εκκλησία της Ανάληψης και το καμπαναριό της, που σώζονται από τις αρχές του 19ου αιώνα και έμειναν όρθια από τους σεισμούς του 1953. - Ο Μύλος των Φραγκογιαννέων, που πρόσφατα αναπαλαιώθηκε. - Το μικρό άσπρο εκκλησσάκι της Αγίας Θέκλας, που ήταν ιδιοκτησία της Μονής της Αναφωνήτριας, όπως αναφέρεται στον κώδικα του μοναστηριού το 1491. Η εκκλησία άλλαξε πολλές φορές δομική μορφή, διασώθηκε από τους σεισμούς του 1953 και περιέχει σημαντικές τοιχογραφίες άγνωστης εποχής, τμήμα του παλιού ξυλόγλυπτου και χρυσωμένου τέμπλου της, και ένα ανάγλυφο δικέφαλο αετό στο δάπεδό της. Κοντά στην Αγία Θέκλα βρέθηκαν αρχαίοι τάφοι, αγγεία και όστρακα. - Το Μικρό Νησί και η ωραιότατη παραλία του Μακρύ Γυαλού.
ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΑΝΩ ΒΟΛΙΜΩΝ

1. Χαρτάς Βασίλειος - Πρόεδρος            

2. Φραγκογιάννης Διονύσιος

3. Στουφής Ιωάννης

Τοπική Κοινότητα Έξω Χώρας
Βρίσκεται κάτω από το όρος Βραχίωνας και έχει 220 κατοίκους.
Το χωριό της Εξωχώρας ή Οξωχώρας είναι γνωστό απο το 1521 και ήταν φημισμένο για τα 115 πηγάδια και τις 40 δεξαμενές του. Σήμερα είναι πυκνοκτισμένο και διατηρεί πολλά προσεισμικά οικοδομήματα.
Τα παραγόμενα προϊόντα είναι: το λάδι, τα σιτηρά και τα σταφύλια. Γνωστό είναι το άριστο είδος κόκκινου κρασιού της περιοχής. Οι κάτοικοι επίσης ασχολούνται με τον τουρισμό.
Αξιοθαύμαστο μνημείο της είναι: - Η εκκλησία – μνημείο του Αγίου Νικολάου. Ο χρόνος της ίδρυσης της εκκλησίας αυτής που αψήφησε σεισμούς τριών αιώνων εξακολουθώντας να μένει όρθια και ασάλευτη, αναγράφεται στο πανέμορφο ξυλόγλυπτο και χρυσωμένο τέμπλο της που είναι σημαντικό έργο του Νικόλα Βιδάλε . Τα έργα τέχνης της εκκλησίας αυτής αποτελούν αληθινή κληρονομιά και παρακαταθήκη του μεγάλου ιστορικού και καλλιτεχνικού παρελθόντος του Νησιού. Δίπλα στην ευρύχωρη και πανύψηλη αυτή εκκλησία σώζεται και το «μονό» χαριτωμένο καμπαναριό της. Η εκκλησία βρίσκεται δίπλα στο δρόμο, μπροστά σε μία πλατεία, που έχει στη μέση ένα γέρικο πλάτανο. Το μνημείο αυτό είναι ένα από τα πολυτιμότερα του Νησιού. - Το Μικρό Κάστρο στην κορυφή του λόφου Αλμυρά και τα παλιά πηγάδια.
Καμπί    
Ο χαρακτηρισμένος ως ενδιαφέρων αρχιτεκτονικά οικισμός του Καμπίου (ΦΕΚ 662/ τ. Δ΄ / 86) αναφέρεται από τον 15ο αιώνα, βρίσκεται κοντά στην Έξω Χώρα και αποτελεί τμήμα αυτής της Τοπικής Κοινότητας. Είναι κτισμένο σε μια κοιλάδα, δίπλα σ’ απόκρημνες δασωμένες ακτές.
Διατηρούνται ανέπαφα από της καταστροφικούς σεισμούς του 1953 τα κτίσματά του, μονώροφα ή διώροφα λαϊκά χωριάτικα σπίτια.
Στο Καμπί βρίσκεται η εκκλησία – μνημείο του Αγίου Νικολάου του 19ου αιώνα. Μεγάλης Καλλιτεχνικής αξίας είναι το ξυλόγλυπτο και χρυσωμένο τέμπλο της, σημαντικό έργο της Επτανησιακής Σχολής. Τα έργα τέχνης της εκκλησίας αυτής αποτελούν αληθινή κληρονομιά και παρακαταθήκη του μεγάλου ιστορικού και καλλιτεχνικού παρελθόντος του Νησιού. Δίπλα στην ευρύχωρη και πανύψηλη αυτή εκκλησία σώζεται και το «μονό» χαριτωμένο καμπαναριό της.
Μια σημαντικότατη ανακάλυψη για τη ζωή στην προϊστορική Ζάκυνθο έγινε με την ανασκαφή του Μυκηναϊκού νεκροταφείου στο Καμπί, με 14 τάφους που περιείχαν κτερίσματα, πήλινα αγγεία και τεμάχια ορειχάλκινων όπλων. Όλοι οι τάφοι παρουσιάζουν την ίδια μορφή είναι στενόμακροι, τετράπλευροι, λακκοειδείς, λαξευτοί στο ασβεστολιθικό πέτρωμα του λόφου. Η κάλυψη των τάφων γίνεται με ανώμαλους επιμήκεις λίθους που στηρίζονται σ' ένα σκαλάκι που έχει λαξευθεί στο χείλος των λάκκων. Το νεκροταφείο του Καμπιού, από τα ελάχιστα ευρήματα της Ζακύνθου που αναφέρονται στην Μυκηναϊκή εποχή.


ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΕΞΩ ΧΩΡΑΣ

1. Μαρίνος Διονύσιος - Πρόεδρος  

Τοπική Κοινότητα Μαριών
Οι Μαριές  απέχουν περίπου 20 χλμ. από την Πόλη και έχουν 367 κατοίκους.
Για την ονομασία του χωριού υπάρχει λαϊκή παράδοση που μας γυρίζει πίσω στα πρώτα Χριστιανικά χρόνια. Σύμφωνα με αυτήν, μετά τη Σταύρωση του Χριστού η Μαρία η Μαγδαληνή και η Μαρία του Κλωπά κατευθύνονται προς τη Ρώμη για να κατηγορήσουν τον Πιλάτο στον Τιβέριο για τον άδικο θάνατο του Χριστού. Οι δυο Μαρίες πέτυχαν την καταδίκη των αρχιερέων και του Πιλάτου. Κατά την επιστροφή τους έπεσαν σε τρικυμία και άραξαν στις δυτικές ακτές της Ζακύνθου στο σημείο που ονομάζεται Βρώμη, άφησαν το Καϊκι τους και βγήκαν στην ξηρά. Εκεί, πάνω σ' ένα βράχο, άφησε την πατημασιά της η Μαρία η Μαγδαληνή. Η πατημασιά διακρινόταν καθαρά για πολλά χρόνια, μέχρι που οι πιστοί άρχισαν να παίρνουν κομμάτια απ' το βράχο για να φτιάξουν φυλαχτό, και σήμερα δεν φαίνεται πολύ καλά. Στη συνέχεια ανέβηκαν στο χωριό, κήρυξαν το Χριστιανισμό στους κατοίκους και έβαλαν την πρώτη πέτρα για να χτιστεί η πρώτη χριστιανική Εκκλησία. Αυτή η Εκκλησία πήρε το όνομα της Μαρίας της Μαγδαληνής και το χωριό πήρε την ονομασία του (Μαριές) από τις δύο Μαρίες. Η Εκκλησία αυτή, σύμφωνα με την παράδοση, δεν γκρεμίστηκε ποτέ. Έχει μόνο αλλάξει τέμπλο 8 φορές.
Βοριοδυτικά του χωριού Μαρίες, στη θέση Παλιανεμόμυλος, ένα, σχεδόν χιλιόμετρο από το χωριό, φαίνονται πέντε ή έξι τάφοι, «θήκες» (προϊστορικό νεκροταφείο που δεν έχει ανασκαφεί ακόμα) λαξεμένοι στη δυτική πλευρά μαλακού βράχου. Είναι σκεπασμένοι με πλάκες που από την πολυκαιρία έχουν γίνει ένα με το βράχο.
Οι κάτοικοι είναι κυρίως Γεωργοί, και Κτηνοτρόφοι. Τα τελευταία χρόνια, ακολουθώντας το παράδειγμα ολόκληρου του νησιού, ασχολούνται με τον τουρισμό.
Μερικά χιλιόμετρα απ΄το χωριό βρίσκεται η παραλία Πόρτο Βρώμη. Μια μικρή Παραλία με άσπρο βοτσαλάκι και πεντακάθαρα νερά. Εκεί μπορεί κανείς να νοικιάσει θαλάσσια ποδήλατα, για εξερεύνηση των γύρω σπηλιών και να δει από κοντά την κεφαλή του Ποσειδώνα, ένα υπέροχο δημιούργημα της φύσης. Επίσης, από εδώ ξεκινούν πλοιάρια για το Ναυάγιο.
ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΜΑΡΙΩΝ

1.Γιατράς Διονύσιος - Λάμπρος - Πρόεδρος      



Τοπική Κοινότητα Ορθονιών
Το χωριό Ορθονιές αναφέρεται σε διάφορα τοπικά έγγραφα του 16ου αιώνα είχε αναπτύξει έναν αξιόλογο πολιτισμό. Σήμερα έχει 264 κατοίκους.
Οι εκκλησίες της είναι άγνωστο έως τώρα πότε πρωτοχτίστηκαν και αποτελούν μνημεία της θρησκευτικής τέχνης.
Η εκκλησία των Ταξιαρχών ή Αρχάγγελου Μιχαήλ και Γαβριήλ, η οποία μαζί με το καμπαναριό της σώθηκαν από τους σεισμούς του 1953 και αποτελεί σήμερα την ενοριακή εκκλησία, αναφέρεται σε συμβολαιογραφικές πράξεις και άλλες έγγραφες μαρτυρίες του 19ου αιώνα. Η εκκλησία διατηρεί παλιό ξυλόγλυπτο και χρυσωμένο τέμπλο και διάφορες ωραίες εικόνες, παλιότερες και νεώτερες.
Σε μικρή απόσταση από το χωριό των Ορθονιών υπάρχει το ιστορικό Μοναστήρι της Θεοτόκου της Σπηλιώτισσας. Η ιστορία του μοναστηριού αυτού, ενός από τα πολυτιμότερα της υπαίθρου χώρας του νησιού, αποτελεί θέμα ιδιαίτερης έρευνας. Ιδρύθηκε από τον μοναχό Ιωαννίκιο Κατσιβή τον 16ο αιώνα. Το καθολικό του μοναστηριού και το καμπαναριό έμειναν όρθια από τους σεισμούς του 1953. Το μοναστήρι ξανακτίστηκε, ενώ διατηρούνται ορισμένες εγκαταστάσεις του παλιού. Η αρχαία εικόνα της Παναγίας της Σπηλαιώτισας, το μοναδικό αυτό μνημείο (διαστάσεων 0,65Χ0,40), βρέθηκε σε άγνωστη έως τώρα χρονολογία του μεσαίωνα στους πρόποδες του βουνού Κέντρου μέσα σε μία σπηλιά. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση πιστεύεται ότι η εικόνα ήταν κρυμμένη εκεί από τα χρόνια των Εικονομάχων (726-842).
Άλλες περιοχές με ιδιαίτερο ενδιαφέρον είναι: - Οι ιαματικές πηγές Ξύγγια. Πρόκειται για παράκτιες υδροθειούχες πηγές. Η θάλασσα γύρω από τις πηγές, με θερμοκρασία 18 βαθμούς C, έχει χρώμα λευκό οφειλόμενο σε κροκίδες Κολλώδους θείου. Στο κολλώδες θείο αποδίδονται καλλωπιστικές ιδιότητες αφού απαλύνει το δέρμα, εξαλείφει τις ρυτίδες και θεραπεύει δερματικές παθήσεις. - Ο Μακρύς γυαλός ο οποίος κατακλύζεται το καλοκαίρι από μεγάλο αριθμό τουριστών.

ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΟΡΘΟΝΙΩΝ

Πυλαρινός Ιωάννης - Πρόεδρος                         

 

4. Δημοτική ενότητα Aρτεμησίων

Βρίσκεται στη Δυτική και Κεντρική Ζάκυνθο, στην περιοχή της Ρίζας του όρους Βραχίονα. Είναι ημιορεινή αγροτική περιοχή.
Η Δημοτική Ενότητα Αρτεμισίων έχει συνολικό πληθυσμό 4.517 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2001, και έκταση 104.891 στρέμματα. Αποτελείται από τις Τοπικές Κοινότητες: Μαχαιράδου (όπου βρίσκεται το Διοικητικό κέντρο και το Δημοτικό κατάστημα της Ενότητας), Αγίας Μαρίνας, Αγίου Λέοντα, Αγίων Πάντων, Βουγιάτου, Γαλάρου, Γυρίου, Κοιλιωμένου, Λαγκαδακίων, Λαγωπόδου, Λούχας, Ρομιρίου και Φιολίτη.
Στη Δημοτική Ενότητα Αρτεμισίων σώζονται σημαντικές μαρτυρίες της αγροτικής πολιτισμικής κληρονομιάς της Ζακύνθου, καθώς και της παραδοσιακής λαϊκής αρχιτεκτονικής της.
Η κύρια οικονομική δραστηριότητα εντοπίζεται στον πρωτογενή τομέα, με κυριότερες καλλιέργειες αυτές της ελιάς, της σταφίδας, του αμπελιού και των κηπευτικών.
Υπεύθυνος αντιδήμαρχος για τη Δημοτική Ενότητα Αρτεμησίων  είναι ο Αντώνης  Αντίοχος-Μπαλιακράς.                            .
ΤΗΛ. Δημοτικό Κατάστημα (Μαχαιράδο): 2695360200.
ΤΗΛ. ΚΕΠ (Μαχαιράδο): 2695094004

Τοπική Κοινότητα Μαχαιράδου
Το Μαχαιράδο βρίσκεται 10 χιλιόμετρα δυτικά από την πόλη της Ζακύνθου και έχει 925 μόνιμους κατοίκους. Αποτελεί το διοικητικό κέντρο της Ενότητας και μία από τις μεγάλες κωμοπόλεις του νησιού. Απαντάται με αυτό το όνομα από τις αρχές του 16ου αιώνα.
Μνημείο τέχνης για το χωριό αποτελούσε η  εκκλησία των Αγίων Τιμοθέου και Μαύρας, με ανεκτίμητους θησαυρούς, στην κεντρική Πλατεία του Μαχαιράδου.  Ο ναός - μουσείο καταστράφηκε από πυρκαγιά στις 8 Δεκεμβρίου 2005, ενώ ανέπαφο, τόσο από τους σεισμούς του ’53 όσο και από την πυρκαγιά του 2005, παραμένει το εντυπωσιακό πέτρινο, σκαλιστό, πυργοειδές καμπαναριό του, από τα ωραιότερα του είδους που πρωτοχτίστηκε το 1810. Οι καμπάνες του είναι από τις πιο γλυκόηχες στη Ζάκυνθο.
Σήμερα, αξίζει να επισκεφθεί κάποιος: - την Εκκλησία της Υπαπαντής, αληθινό μνημείο του Μαχαιράδου. Ο ναός είναι του 16ου αιώνα ανακαινιζόταν πάντα μετά τους καταστροφικούς σεισμούς του νησιού. Μετά τους σεισμούς του 1953 αναστηλώθηκε όπως είχε κτιστεί το 1842. Το καμπαναριό του ναού είναι θαυμάσιο δείγμα απλού τύπου ζακυνθινού πέτρινου κωδωνοστασίου, χωρισμένου κατασκευαστικά σε τρεις ζώνες. Μέσα στην εκκλησία διατηρείται μόνο το ξυλόγλυπτο και χρυσωμένο τέμπλο της με υψηλής τέχνης εικονογράφηση. – Τον σύγχρονο Πολιτιστικό πολυχώρο «ΚΡΥΠΤΗ», χώρο εκθέσεων ζωγραφικής ζακυνθινών και ελλήνων καλλιτεχνών και μουσικών εκδηλώσεων, σε παραδοσιακά κτισμένο κτίριο με αυλή και κήπο.
ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΜΑΧΑΙΡΑΔΟΥ

1. Παπαδάτος Μαστραντώνης Σπυρίδων - Πρόεδρος            

2. Παπαδάτος Διονύσιος

3. Αγαλιώτης Χαράλαμπος

Τοπική Κοινότητα Αγίας Μαρίνας

Το χωριό της Αγίας Μαρίνας ή του Φαγιά, όπως ήταν η ονομασία του και το λένε οι Ζακυνθινοί, είναι χτισμένο στους πρόποδες του βουνού Λαλότη και πήρε το όνομά του από την ομώνυμη οικογένεια Φαγιά, η οποία ζούσε στην περιοχή πριν από την εποχή της Ενετοκρατίας. Έχει 184 κατοίκους.
Στο γραφικότατο αυτό χωριό της Ρίζας, αξίζει κανείς να επισκεφτεί: - την εκκλησία της Αγίας Μαρίνας. Ο ναός είναι ένα μεγαλόπρεπο κτίσμα του 19ου αιώνα. Στο αέτωμα της εισόδου υπάρχει επιγραφή που αναγράφει «Φεραδούρος ο κατασκευαστής 1855». Η εκκλησία διασώθηκε από τους σεισμούς του 1953. Εξωτερικά ο ναός δίνει την εντύπωση ότι έχει σχήμα Ελεύθερου Σταυρού, ενώ εσωτερικά είναι τρίκλιτη Βασιλική. Τα νεοκλασικά στοιχεία της αρχιτεκτονικής του κτιρίου προσαρμόζονται αρμονικά με τη ντόπια λαϊκή αρχιτεκτονική και την εσωτερική διακόσμηση που τον τόνο της δίνει το μπαρόκ τέμπλο. Είναι κηρυγμένο Μνημείο (ΦΕΚ 195 / τ. 2 / 1980) -Το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Χέλμη, που είναι ιδιωτικό και βρίσκεται στο Δημοτικό Διαμέρισμα Αγίας Μαρίνας. Στα εκθέματα του Μουσείου περιλαμβάνονται : βαλσαμωμένα πουλιά και ψάρια, όστρακα, φυτά και ζώα πέτρες και ορυκτά.Το Μουσείο είναι ανοικτό καθημερινά. Kατά τη χειμερινή περίοδο ανοίγει μόνο τα πρωινά και κατά τη θερινή περίοδο πρωί και απόγευμα.
ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΑΓΙΑΣ ΜΑΡΙΝΑΣ

1.Ρένεσης Αναστάσιος                         

Τοπική Κοινότητα Αγίου Λέοντα
Το χωριό Άγιος Λέων ή Άη Λιός, όπως το λένε οι Ζακυνθινοί,  απαντάται σε τοπικά έγγραφα από τις αρχές του 16ου αιώνα. Το όνομά του προέρχεται από την ομώνυμη εκκλησία του, που υπήρχε πάντα πάνω σε ένα λόφο. Σήμερα, αριθμεί 435 κατοίκους.
Στον Αγ. Λέοντα εξακολουθούν ακόμα να δουλεύουν και να δημιουργούν σπουδαίοι «μαστόροι τση πέτρας» και παραδοσιακά έχει εκεί αναπτυχθεί η λιθοξοϊα και αγγειοπλαστική.
Η εκκλησία του Αγίου Λέοντα είναι άγνωστο πότε πρωτοχτίστηκε αναστηλώθηκε μετά τους σεισμούς του ’53. Στο εσωτερικό της εκκλησίας υπάρχουν εικόνες λαϊκής τέχνης που κοσμούν το ξυλόγλυπτο και χρυσωμένο τέμπλο της. Το καμπαναριό του ναού έχει σαν βάση του παλιό ανεμόμυλο.
Στην Τοπική κοινότητα του Αγίου Λέοντα βρίσκονται οι ζηλευτές παραλίες του Λιμνιώνα και της Ρόξας για άγριες βουτιές σε θάλασσες και θαλασσινές σπηλιές γεμάτες μυστήριο και θρύλους.

ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΑΓΙΟΥ ΛΕΟΝΤΟΣ

1. Λιβέρης Ηλίας - Πρόεδρος                         

2. Σοφός Διονύσιος

3. Μπάστας Ιωάννης


Τοπική Κοινότητα Αγίων Πάντων
 Είναι το χωριό που παλιά ονομαζόταν Μικρό Γαλάρο. Είναι ένα από τα χωριά της Ρίζας και έχει 274 κατοίκους. Ο παλιός οικισμός, που καταστράφηκε ολοσχερώς στους σεισμούς του ’53 και εγκαταλείφτηκε, έστω και ερειπωμένος, αποτελεί ένα από τα μνημεία που αξίζει να επισκεφτεί κανείς στο χωριό.
 Η εκκλησία των Αγίων Πάντων, η οποία έδωσε στο χωριό το σημερινό του όνομα, περιέχει ανεκτίμητα έργα τέχνης αντιπροσωπευτικά της επτανησιακής σχολής, που προέρχονται από πολλούς παλιούς ναούς που καταστράφηκαν.  
ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ

1. Κωστής Δημήτριος - Πρόεδρος

2. Θεοδώσης Σταμάτιος

3. Καλάνδριας Ιωάννης

                      

Τοπική Κοινότητα Βουγιάτου
Το χωριό Βουγιάτο ή Μπουγιάτο οφείλει το όνομά του στους Μπούα, οι οποίοι ήταν ελληνο-αλβανοί φύλαρχοι που πολέμησαν για τη Βενετία και τους χαρίστηκαν χτήματα στην περιοχή για τις στρατιωτικές τους υπηρεσίες. Γραπτές αναφορές για το χωριό, με αυτό το όνομα, υπάρχουν από τις αρχές του 16ου αιώνα.  Σήμερα είναι ένα καθαρά αγροτικό χωριό της Ρίζας με 377 κατοίκους.
Στο Βουγιάτο αξίζει κανείς να δει: - Τα Ερείπια του Ναού του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου. Αρχικά ήταν Βυζαντινή εκκλησία, χτισμένη στα ερείπια αρχαίου ειδωλολατρικού ναού της Οπιταϊδας Αρτέμιδας. Η βυζαντινή εκκλησία πήρε διάφορες μορφές στο πέρασμα των αιώνων. Τα σημερινά ερείπιά της ανήκουν σε ναό που χτίστηκε στις αρχές του 17ου αιώνα, σε μορφή Βασιλικής. Είναι κηρυγμένο Ιστορικό Διατηρητέο Μνημείο (ΦΕΚ 338 / τ. 2 / 1986). – Τα Ερείπια του Ναού του Αγίου Δημητρίου. Μεταβυζαντινή εκκλησία κτισμένη περίπου το 1478, σύμφωνα με τον ιερωμένο - Ιστορικό Ιωάννη Κούρτσολα (18ος αιώνας), που πιθανολογεί ως ιδρύτριά της την πριγκίπισα Κλεώπη του οίκου των δε Τόκκων. Ο ναός, που ερείπιά του σώζονται σήμερα, ήταν κτισμένος σε ρυθμό μονόκλιτης Βασιλικής.  Στη θέση του ναού βρέθηκαν αρχαιότητες από τον ειδωλολατρικό ναό της Οπιταïδας Αρτέμιδας. Βρέθηκαν κολόνες που χρησίμευαν σαν υποστηρίγματα του νάρθηκα της εκκλησίας. Αρχαία μαρμάρινη πλάκα, με αφιερωματική επιγραφή σε ιέρεια της Οπιταϊδας Αρτέμιδας, είχε τοποθετηθεί σαν Αγία Τράπεζα. Είναι κηρυγμένο Ιστορικό Διατηρητέο Μνημείο (ΦΕΚ 350 / τ. 2 / 1958). – Το Ναό της Παναγίας (Κοιμήσεως της Θεοτόκου). Είναι άγνωστο πότε πρωτοχτίστηκε η εκκλησία. Μετά τους σεισμούς του 1953 ξαναχτίστηκε σε ρυθμό μονόκλιτης Βασιλικής. Είναι μια από τις ωραιότερες εκκλησίες της Ζακύνθου και το εσωτερικό της κοσμούν έργα τέχνης που προέρχονται από τον παλιό ναό και άλλες εκκλησίες του χωριού που έχουν καταστραφεί, όπως : αγιογραφίες, ξυλόγλυπτο επιχρυσωμένο τέμπλο, καφασωτό γυναικωνίτη. Μοιάζει με αληθινό μουσείο.
ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΒΟΥΓΙΑΤΟΥ

1. Κακολύρης Ιωάννης   - Πρόεδρος         

2. Παράσχης-Κουσουηνος Παναγιώτης

3. Παράσχης Ευστάθιος

Τοπική Κοινότητα Γαλάρου
Είναι το παλιό χωριό του Μεγάλου Γαλάρου, χτισμένο στους πρόποδες του βουνού Αιθέρα. Είναι ένα από τα πιο αντιπροσωπευτικά χωριά της Ρίζας με 245 κατοίκους.
Σημαντικό μνημείο της ιστορίας, όχι μόνο της περιοχής αλλά και όλου του Νησιού αποτελεί, ο –έστω και ερειπωμένος– παλιός οικισμός του Γαλάρου, που καταστράφηκε στους σεισμούς του 1953 και εγκαταλείφτηκε.
Στο Γαλάρο αξίζει κανείς να επισκεφτεί τον Ναό του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, που είναι ναός του 16ου αιώνα και αναστηλώθηκε μετά τους σεισμούς του ’53. Η σημερινή εκκλησία είναι ο ενοριακός ναός του Γαλάρου και έχει στο εσωτερικό της αξιόλογα έργα τέχνης. Έχει ωραίο πέτρινο καμπαναριό.
ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΓΑΛΑΡΟΥ

1. Μυλωνάς Κωνσταντίνος - Πρόεδρος                  


Τοπική Κοινότητα Γυρίου
Το Γύρι είναι το μικρότερο σε πληθυσμό χωριό της Ζακύνθου με μόλις 54 κατοίκους. Ζακυνθινοί ιστορικοί και ιστοριοδίφες αναφέρουν ότι το όνομά του μπορεί να προέρχεται από παραφθορά της λέξης Υρία, που ήταν –κατά Πλίνιο– η παλιά ονομασία της Ζακύνθου. Αναφέρεται σε τοπικά έγγραφα από το 16ο αιώνα. Είναι μικρός και μαζεμένος οικισμός, που διατηρεί, σε μεγάλο βαθμό, τον παραδοσιακό χαρακτήρα του.  
Το Γύρι έχει μεγάλη παράδοση στην επεξεργασία της πέτρας, που συνεχίζεται μέχρι σήμερα και εδώ υπάρχουν ακόμη σπουδαίοι «μαστόροι τση πέτρας».
Αξίζει να περπατήσει κανείς στα στενά δρομάκια όλου του οικισμού και να επισκεφτεί το Ναό του Προφήτη Ηλία, ο οποίος χτίστηκε αμέσως μετά τους σεισμούς του 1953 όπως ακριβώς ήταν η παλιότερη εκκλησία που είχε ανακαινιστεί το 1887. Ενδιαφέρον παρουσιάζει το εσωτερικό του ναού με το ξυλόγλυπτο τέμπλο του και την επαργυρωμένη ελαιογραφία του Προφήτη Ηλία. ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΓΥΡΙΟΥ

1. Γιακουμέλος Ευστάθιος - Πρόεδρος              

 
Τοπική Κοινότητα Κοιλιωμένου
Το χωριό Κοιλιωμένος βρίσκεται με αυτό το όνομα από τις αρχές του 16ου αιώνα σε διάφορα τοπικά έγγραφα. Είναι χωριό που ιστορικά έχει αναπτύξει και εξακολουθεί να αναπτύσσει πολιτισμό, αντιπροσωπευτικό των αγροτικών περιοχών της Ζακύνθου.  Σήμερα, αριθμεί 384 κατοίκους, που απαασχολούνται στον αγροτικό τομέα, αλλά αναπτύσσουν και εναλλακτικές μορφές τουρισμού, όπως τον αγροτουρισμό.
Στον Κοιλιωμένο υπάρχει ενεργός και ποιοτικά παραγωγικός Γυναικείος Συνεταιρισμός, οι «Μελισσιώτισσες». Εδώ, δουλεύουν και δημιουργούν σπουδαίοι «μαστόροι τση πέτρας» και παραδοσιακά έχει αναπτυχθεί η λιθοξοϊα και αγγειοπλαστική. Οι κάτοικοί του, ακόμη, γράφουν και ανεβάζουν «ομιλίες».
Στον Κοιλιωμένο μπορεί κανείς να θαυμάσει το καμπαναρίο της ενοριακής εκκλησίας, το οποίο αποτελεί ένα από τα αξιολογότερα δείγματα της αρχιτεκτονικής φυσιογνωμίας του τόπου. Έχοντας ξεπεράσει τη λειτουργική του σκοπιμότητα κινείται πιά στον καθαρά καλλιτεχνικό χώρο. Κατασκευάστηκε το 1893 και φέρει τη χρονολογία 1893 25 Απριλίου χαραγμένη στην πρώτη βαθμίδα της εισόδου του. Είναι το αξιολογότερο δείγμα πυργοειδούς καμπαναριού της Ζακύνθου. Ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα είναι η γλυπτή διακόσμηση του τελευταίου ορόφου. Μασονικά σύμβολα και σχέδια κοσμούν το καμπαναριό.
Το Μοναστήρι της Υπεραγάθου στον Κοιλιωμένο, μισοερειπωμένο πια, ανήκει στο Σινά και είναι χτισμένο δίπλα σε πανέμορφο δάσος με πεύκα και αιωνόβιες βαλανιδιές.
ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΚΟΙΛΙΩΜΕΝΟΥ

1. Κορφιάτης-Μαρούδας Ιωάννης - Πρόεδρος          

2. Μαρούδας Πέτρος

3. Σούλης Νικόλαος             


Τοπική Κοινότητα Λαγκαδακίων
Τα Λαγκαδάκια βρίσκονται κοντά στο Μαχαιράδο. Το χωριό μεταφέρθηκε σε αυτή τη θέση μετά τους καταστροφικούς σεισμούς του 1953. Ο παλιός οικισμός των Λαγκαδακίων –έστω και ερειπωμένος– αποτελεί σημαντικό μνημείο της ιστορίας του Νησιού. Ήταν χτισμένος μέσα σε ολοπράσινες λαγκαδιές, από τις οποίες πήρε και το όνομά του το χωριό.
Σήμερα, τα Λαγκαδάκια είναι ένα τυπικά αγροτικό χωριό της Ρίζας με 400 κατοίκους.
Στο Παλιό Χωριό, τα Ερείπια του Ναού του Αγίου Ανδρέου και το πέτρινο πελεκητό καμπαναριό του, που φέρει τη χρονολογία 1796, είναι κηρυγμένα Μνημεία της Ζακύνθου (ΦΕΚ 796 / τ. Β΄ / 30-8-1996). Το ίδιο ισχύει και για τα Ερείπια του Ναού του Αγίου Γεωργίου και το πέτρινο πελεκητό καμπαναριό του, επίσης στον παλιό οικισμό, που είναι χαρακτηρισμένα Μνημεία της Ζακύνθου (ΦΕΚ 796 / τ. Β΄ / 30-8-1996).
ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΛΑΓΚΑΔΑΚΙΩΝ

1. Αρβανιτάκης Παναγιώτης - Πρόεδρος            

2. Χαϊκάλης Κωνσταντίνος

3. Ραφτόπουλος Δημήτριος


Τοπική Κοινότητα Λαγωπόδου
Το Λαγωπόδο είναι ένα τυπικά ριζίτικο χωριό της Ζακύνθου με 438 κατοίκους.
Εδώ, αξίζει να θαυμάσει κανείς το Ναΐσκο του Αγίου Νικολάου στη Σπηλιά, που πιθανολογείται ότι είναι του 11ου αιώνα, από τις τοιχογραφίες που περιέχει και χρονολογούνται σε εκείνη την εποχή. Είναι κτισμένος στην είσοδο σπηλιάς και έχει σχήμα ορθογώνιο.
Στο Λαγωπόδο, επίσης, υπάρχει το γυναικείο μοναστήρι της Ελευθερώτριας, το οποίο αποτελεί ένα από τα σύγχρονα εκκλησιαστικά μνημεία της υπαίθρου χώρας της Ζακύνθου, κτισμένο μετά της σεισμούς του 1953. Φιλοξενεί ακμάζουσα γυναικεία μοναστική κοινότητα. Στο καθολικό της μονής υπάρχουν έργα τέχνης από κατεστραμμένες εκκλησιές της Ζακύνθου. Αξιομνημόνευτη είναι η εικόνα της Παναγίας Βρεφοκρατούσας, που φέρει τη χρονολογία 1827.
ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΛΑΓΩΠΟΔΟΥ

1. Χαϊκάλης Αντώνιος - Πρόεδρος    

2. Παπαδάτος Ιωάννης

3. Τρούσσας Γεράσιμος


Τοπική Κοινότητα Λούχας
Η Λούχα είναι η μικρότερη Τοπική Κοινότητα της Ζακύνθου με 81 μόλις κατοίκους. Έχει ωραία πέτρινα σπίτια, και αποτελεί δείγμα της παραδοσιακής λαϊκής αρχιτεκτονικής της ορεινής Ζακύνθου.
Στη Λούχα υπάρχουν, ακόμη, σπουδαίοι «μαστόροι τση πέτρας» και παραδοσιακά έχει αναπτυχθεί η λιθοξοϊα και αγγειοπλαστική.
Ο οικισμός ολόκληρος, που ανάγεται στον 15ο αιώνα, διατηρήθηκε ανέπαφος από της καταστροφικούς σεισμούς του 1953. Σώζονται, η παλιά εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου με καμπαναριό του 1843, όπως αναφέρει εντοιχισμένη πλάκα, βάσεις ανεμόμυλου, στέρνες και πηγάδια. Στη Λούχα υπάρχει Ρωμαϊκός τάφος.
Ο οικισμός έχει χαρακτηριστεί ως ενδιαφέρων (ΦΕΚ 630 / τ. Δ΄ /1986).
ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΛΟΥΧΑΣ
1
ΞΕΝΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ                                  
    

Τοπική Κοινότητα Ρομιρίου
Το χωριό Ρομίρι είναι χτισμένο στα ριζά του βουνού. Έχει 478 κατοίκους. Είναι καθαρά αγροτικός οικισμός.
Στο χωριό αξίζει να επισκεφτεί κανείς το  Ναό της Ζωοδόχου Πηγής. Στο εξωτερικό της εκκλησίας και στα ανοίγματά της υπάρχουν περίτεχνα σκαλίσματα. Στο εσωτερικό του ναού υπάρχουν αξιόλογες αγιογραφίες, ξυλόγλυπτο επιχρυσωμένο τέμπλο και γυναικωνίτης.
ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΡΟΜΙΡΙΟΥ

1. Δρόσος Δημήτριος - Πρόεδρος             

2. Δρόσος Νικόλαος

3. Σκλήβας Κυριάκος


Τοπική Κοινότητα Φιολίτη
Το χωριό Φιολίτης μνημονεύεται από τα τέλη του 15ου αιώνα. Σήμερα, αριθμεί 242 κατοίκους.
Αξίζει να δει κανείς στο Φιολίτη το καμπαναρίο του Αγίου Νικολάου των Σχίνων του 19ου αιώνα και δίπλα το Ναό της Παναγίας του Φιολίτη και Αγίου Νικολάου των Σχίνων, ο οποίος ονομάστηκε έτσι γιατί είναι αφιερωμένος στην Παναγία και τον Άγιο Νικόλαο, επειδή στεγάζει καλλιτεχνικούς θησαυρούς δύο ομώνυμων παλιών εκκλησιών, του Αγίου Νικολάου των Σχίνων και της Παναγίας της Φιολίτισσας. Στο εσωτερικό του ναού υπάρχουν ξυλόγλυπτο επιχρυσωμένο τέμπλο ρυθμού μπαρόκ (από την παλαιή εκκλησία του Αγίου Νικολάου)  και αγιογραφίες.
ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΦΙΟΛΙΤΗ

1. Φαραός Παναγιώτης                         


5. Δημοτική Ενότητα Ζακυνθίων

Η Δημοτική Ενότητα Ζακυνθίων, περιλαμβάνει τον ιστορικό τέως Δήμο Ζακυνθίων, στον οποίο βρίσκεται η Πρωτεύουσα του Νομού, η χώρα, η μοναδική πόλη του νομού, η Ζάκυνθος. Βρίσκεται στην Ν. Α. πλευρά του Νησιού.
Καταλαμβάνει έκταση 46,4 Km2 και έχει συνολικό πληθυσμό 16.475 κατοίκους. Αποτελεί το πιο πυκνοκατοικημένο τμήμα του νησιού. Περιλαμβάνει, εκτός από τη Δημοτικές Κοινότητες της Πόλης, των Αμπελοκήπων και του Γαϊτανιού, και τις  Τοπικές Κοινότητες: Αργασίου, Βασιλικού και Μπόχαλης.  Η Πόλη είναι ο σημαντικότερος οικισμός του νησιού. Ο αντίστοιχος αρχαίος οικισμός βρισκόταν πολύ ψηλότερα από τον σημερινό και πιθανολογείται ότι ήταν στην περιοχή Αρίγγο, στο λόφο του Κάστρου. Πάντα κάποια τείχη περιέβαλλαν την κορυφή του λόφου. Το Κάστρο που σώζεται σήμερα είναι βενετσιάνικο.
Η παλιά πόλη στο Κάστρο, «η τέρρα», στέγαζε κυβερνήτες και κυβερνητικά κτίρια μέχρι και την εποχή της Αγγλοκρατίας. Από την εποχή της Ενετοκρατίας, η πόλη άρχισε να μεταφέρεται και να επεκτείνεται ανάμεσα στους πρόποδες του λόφου του Κάστρου και τη θάλασσα. Οι έμποροι, οι ναυτικοί και οι επαγγελματικές συντεχνίες, είναι αυτοί που πρώτοι κατέβηκαν από την «τέρρα» στον «αιγιαλό», εδώ που βρίσκεται και η σύγχρονη πόλη της Ζακύνθου.
Κύρια τουριστικά θέρετρα είναι το Αργάσι και ο Βασιλικός, ενώ η Μπόχαλη στην οποία βρίσκεται και το Ενετικό Φρούριο της Ζακύνθου αποτελεί από τους πλέον πολυσύχναστους τουριστικούς πόλους του Νησιού.
Εκτός της υψηλής τουριστικής ανάπτυξης της περιοχής, υπάρχει και αγροτική δραστηριότητα στους τομείς της ελαιοκαλλιέργειας, της αμπελοκαλλιέργειας, των κηπευτικών και δημητριακών.
Βασικός αναπτυξιακός πόρος για την Ενότητα Ζακυνθίων είναι το Εθνικό Θαλάσσιο Πάρκο Ζακύνθου. Εδώ βρίσκονται οι πλέον σημαντικές παραλίες ωοτοκίας της θαλάσσιας χελώνας caretta caretta στη Μεσόγειο.
Υπεύθυνος αντιδήμαρχος για τη Δημοτική Ενότητα Ζακυνθίων  είναι ο  Γιάννης Στάθης.                            .
ΤΗΛ. Δημοτικό Κατάστημα (Πλατεία Σολωμού 1): 2695361300.
ΤΗΛ. Εγκαταστάσεις Πλαζ ΕΟΤ : 2695041181
ΤΗΛ. ΚΕΠ (Πλατεία Σολωμού 1): 2695361100

Δημοτική Κοινότητα Ζακυνθίων
Η πόλη της Ζακύνθου είναι χτισμένη στα Νοτιοανατολικά παράλια του νησιού. Είναι η μοναδική πόλη του νησιού και πρωτεύουσά του, η Χώρα του. Με την απογραφή του 2001 έχει 11.254 κατοίκους.
Το τελικό σημερινό σχήμα της πόλης, που διαμορφώθηκε, με συνεχείς επιχωματώσεις, αργά, στο πέρασμα των αιώνων από το Μεσαίωνα μέχρι τον 20ο αιώνα, είναι επίμηκες, με κατεύθυνση περίπου από Βορρά της Νότο. Το συνολικό μήκος της είναι 2.500 μ., ενώ το πλάτος της κυμαίνεται από 100 έως 400 μ.
Χαρακτηριστικό της αρχιτεκτονικής της πόλης –υπόλειμμα της παλιάς Ζακύνθου που χάθηκε το 1953– αποτελούν οι φαρδιές στοές-καμάρες στους κεντρικότερους δρόμους της πόλης, την Πλατεία Ρούγα (Αλεξάνδρου Ρώμα και 21ης Μαΐου) και τη Στράτα Μαρίνα (Κωνσταντίνου Λομβάρδου).
Στην πόλη της Ζακύθου, αξίζει να επισκεφθεί κανείς :
Το Μεταβυζαντινό Μουσείο Ζακύνθου, στο Κέντρο της Πόλης, στην Πλατεία Σολωμού. Φιλοξενεί έργα τέχνης της Επτανησιακής Σχολής και αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα ελληνικά μουσεία της Μεταβυζαντινής εποχής.
Το Μουσείο Σολωμού και Επιφανών Ζακυνθίων στο Κέντρο της πόλης, στην Πλατεία Αγίου Μάρκου. Φιλοξενεί τους τάφους του Σολωμού και του Κάλβου, χειρόγραφα του Εθνικού Ποιητή και προσωπικά αντικείμενα πολλών Επιφανών Ζακυνθίων (Ξενόπουλος, Ρώμας κ.α.).
Την Οικία – Μουσείο Ρώμα, στην παραλία, που στεγάζει κειμήλια από τον 15ο έως τον 20ο αιώνα που συνδέονται άμεσα με την σύγχρονη ιστορία της Ελλάδος καθώς και βιβλιοθήκη με περισσότερες από 10.000 σπάνιες εκδόσεις, χειρόγραφα, χάρτες και χαρακτικά.
Το Μουσείο Γρηγορίου Ξενόπουλου, που στεγάζεται στο σπίτι του συγγραφέα στην ομώνυμη οδό και περιλαμβάνει προσωπικά είδη του συγγραφέα, χειρόγραφά του, εκδόσεις των έργων του, τεύχη του περιοδικού «Η Διάπλασις των Παίδων», κλπ.
Το Ιστορικό Αρχείο, που στεγάζεται στο κτίριο του Πνευματικού Κέντρου, στο Κέντρο της Πόλης, στην Πλατεία Σολωμού.    
Τη Δημόσια Βιβλιοθήκη Ζακύνθου, με ανεκτίμητης αξίας προσεισμικούς τόμους βιβλίων, εφημερίδες και έντυπα, που στεγάζεται στο κτίριο του Πνευματικού Κέντρου, στο Κέντρο της Πόλης, στην Πλατεία Σολωμού.
Τις Υπηρεσίες του Εθνικού  Θαλάσσιου Πάρκου Ζακύνθου, στο κτίριο του Μικρού Διοικητήριου.
Το Ναό του Αγίου Διονυσίου, πολυούχου της Ζακύνθου. Βρίσκεται στη Νότια πλευρά της πόλης και σηματοδοτεί την παραλία της. Χτίστηκε το 1925 σε θεμέλια παλαιότερου, των αρχών του 19ου αιώνα, και σε σχέδια του καθηγητή Α. Ορλάντο. Είναι τρίκλιτη Βασιλική και στο εσωτερικό του φυλάσσεται το σκήνωμα του Αγίου Διονυσίου σε ασημένια λάρνακα, έργο του Διαμαντή Μπάφα.  Το ναό κοσμούν έργα του Κουτούζη, από τους λαμπρότερους εκπροσώπους της Επτανησιακής Σχολής στη ζωγραφική.
Τον Άγιο Νικόλα του Μώλου. Ιδρύθηκε το 1561 από τη «συντεχνία των ναυτών» πάνω σε ένα μικρό νησάκι, που αργότερα, κατά την ανάπτυξη της πόλης του Αιγιαλού, ενώθηκε με τη στεριά, όταν έγιναν οι επιχωματώσεις για την επέκταση της πόλης. Η εκκλησία και το καμπαναριό της (που παλιά είχε φανάρι για τους ναυτικούς) έχουν αναστηλωθεί, ακριβώς όπως ήταν πριν τους σεισμούς. Ο ρυθμός της εκκλησίας είναι μονόκλιτη Βασιλική και είναι επενδυμένη με πέτρα.
Τον Καθολικό Ναό του Αγίου Μάρκου, στην ομώνυμη Πλατεία του 17ου αιώνα, στρωμένη με παλιές μαλτέζικες πλάκες. Ο ναός είχε ιδρυθεί το 1518.  Σήμερα, στερείται της παλιάς του ωραιότητας αλλά διατηρεί εξωτερικά την προσεισμική του φυσιογνωμία. Η Πλατεία του Αγίου Μάρκου υπήρξε το κοινωνικό κέντρο των ευγενών της Ζακύνθου.
Το Ναό της Κυρίας των Αγγέλων. Κτίστηκε το 1687 από τη «συντεχνία των συμβολαιογράφων» και αναστηλώθηκε μετά τους σεισμούς στην ίδια ακριβώς θέση και με τα ίδια υλικά και αρχιτεκτονική, όπως ήταν τότε. Είναι εξωτερικά διακοσμημένη με ανάγλυφες παραστάσεις σκαλισμένες πάνω στους πέτρινους τοίχους. Εσωτερικά, έχει ωραιότατο ξυλόγλυπτο τέμπλο και εικόνες του Δοξαρά και άλλων.
Τη Φανερωμένη. Η νέα εκκλησία κτίστηκε μετά τους σεισμούς του 1953, προσπαθώντας να μιμηθεί τον παλαιό μεγαλοπρεπή ναό που καταστράφηκε μαζί με τους περισσότερους από τους θησαυρούς του.  Ο παλαιός ναός της Φανερωμένης, του 15ου αιώνα, υπήρξε ένας από τους ωραιότερους ναούς της Ελλάδας και από τους πλουσιότερους σε έργα τέχνης των σπουδαιότερων αντιπροσώπων της Επτανησιακής Σχολής. Η βορινή όψη της Φανερωμένης είναι το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα κυρίας μακράς όψης ναού. Ήταν και είναι κτισμένη από λαξευτή πέτρα. Το θαυμάσιο Πυργοειδές καμπαναριό της εκκλησίας έχει επίσης ξαναχτιστεί και θυμίζει κάτι από την παλιά του μεγαλοπρέπεια. Η Πλατεία της Φανερωμένης, μπροστά από την εκκλησία ήταν η λαϊκή Πλατεία της πόλης.
Το Ναό του Αγίου Χαραλάμπους. Κατασκευάστηκε το 1729, μετά από διάταγμα του Προβλεπτή Μάρκ. Δολφίνου, αποδίδοντας την λαϊκή ευγνωμοσύνη στον ιερομάρτυρα Χαράλαμπο για τη σωτηρία της πόλης από την πανώλη που ενέσκηψε το 1728. Σήμερα, η εκκλησία που γκρεμίστηκε το 1953, έχει κτισθεί στα πρότυπα της προσεισμικής της μορφής και περιλαμβάνει εκκλησιαστικά έργα επωνύμων και ανωνύμων ζακυνθινών ζωγράφων του 18ου αιώνα. Μέσα στην εκκλησία μπορεί κανείς να θαυμάσει τη «Λιτανεία του ιερού οστού του Αγίου Χαραλάμπους, έργο του Ιωάννη Κοράη ή Καστριώτη, του 1756.
Το γραφικό εκκλησάκι της Παναγίας Κρυονερίτισσας. Ο μικρός ναΐσκος του 18ου αιώνα με αξιόλογες εικόνες της εποχής, βρίσκεται στο Βόρειο άκρο της πόλης. Ανήκε στη συντεχνία των βαρελοποιών. Το καμπαναριό του έχει δύο καμάρες, μια πάνω και μια κάτω και χρησιμεύει σαν είσοδος. Πάνω ακριβώς από την εκκλησία υπάρχει  φάρος χτισμένος το 1866.
Την Παναγία την Πικριδιώτισσα, που βρίσκεται στο ύψωμα στα Δυτικά της πόλης. Πήρε το όνομά της από τον ιερέα και συμβολαιογράφο Στέφανο Πικρίδη, που έζησε στην περιοχή τον 16ο αιώνα. Στο πλάτωμα της σημερινής εκκλησίας, που χτίστηκε μετά το 1953,  υπάρχει κολώνα Δωρικού ρυθμού, που λέγεται ότι είχε βρεθεί μαζί με άγαλμα του Βάκχου. Έχει ιδιότυπο (ανατολίτικου τύπου) καμπαναριό που δεσπόζει πάνω από την πόλη της Ζακύνθου. Από την ανατολική πλευρά του καμπαναριού, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, βλέποντας τα βουνά του σκλαβωμένου Μωριά αποφάσισε να αρχίσει την επαναστατική του πορεία για τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα.
Το Ναό του Αγίου Γεωργίου των Λατίνων ή των Φιλικών, που βρίσκεται στο δρόμο που ανεβαίνει από την πόλη προς την Μπόχαλη, 300 μέτρα πάνω από την Πλατεία Αγίου Μάρκου. Κτίστηκε το 17ο αιώνα από τον ευγενή Γεώργιο Λατίνο. Σ’ αυτό το ταπεινό εκκλησάκι ορκίζονταν οι μυούμενοι στην Φιλική Εταιρεία. Εδώ ορκίστηκαν Φιλικοί οι Κολοκοτρώνης, Πλαπούτας Αναγνωσταράς και άλλοι. Στο εκκλησάκι υπάρχει κατάλογος των ορκισθέντων στη Φιλική Εταιρεία. Η εικόνα στην οποία ορκίζονταν οι Φιλικοί φυλάσσεται στο Μουσείο Ζακύνθου.

 

ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΖΑΚΥΝΘΙΩΝ

1. Στραβόλαιμου Αγγελική - Πρόεδρος     

2. Γούλιαρη Γεωργία-Μαρία                     

3. Μάργαρης Νικόλαος                 

4. Κωστάκης Κωνσταντίνος(Ντίνος)   

5. Παπαηλιού Αθανάσιος                       
               

Τοπική Κοινότητα Μπόχαλης
Η ξακουστή περιοχή της Μπόχαλης βρίσκεται στο πιο ψηλό σημείο, πάνω από την πόλη της Ζακύνθου. Από εκεί η θέα είναι πανοραμική και μαγευτική καθώς μπορούμε να δούμε από ψηλά όχι μόνο την πόλη αλλά και άλλες περιοχές του νησιού.
Η περιοχή της Μπόχαλης ήταν από τις πρώτες που αναπτύχθηκε, καθώς η πόλη και πρωτεύουσα του νησιού ήταν λίγο πιο πάνω, μέσα στο Κάστρο. Τα περισσότερα αρχοντικά έχουν καταστραφεί, αλλά οι κάτοικοι της περιοχής προσπαθούν να διατηρήσουν παραδοσιακή μορφή στα  σύγχρονα χτίσματα. Σήμερα έχει 907 κατοίκους.

Σε ανασκαφές του προηγούμενου αιώνα βρέθηκαν μέσα στο Ενετικό Κάστρο ευρήματα της πρώιμης εποχής του χαλκού, των αρχαϊκών και κλασσικών χρόνων. Επίσης, στην ίδια περιοχή, στον Αρίγγο, βρέθηκαν ευρήματα που μαρτυρούν την ύπαρξη Αρχαίου Σταδίου και ιερών αφιερωμένων στον Απόλλωνα και την Αφροδίτη.
Στην πλατεία της Μπόχαλης δεσπόζει η εκκλησία της Παναγίας της Χρυσοπηγής ή Ζωοδόχου Πηγής με το ψηλό καμπαναριό της που διακρίνεται από όλα τα σημεία της πόλεως. Αρκετά τμήματά του Ναού πάρθηκαν από την παλιά εκκλησία της Χρυσοπηγής του 16ου αιώνα, που αρχικά βρισκόταν μέσα στο Κάστρο. Μέσα στο ναό μπορούμε να θαυμάσουμε το παλιό ξυλόγλυπτο τέμπλο και την εικόνα της Παναγίας που έχει επενδυθεί με ασήμι καθώς η μορφή της, από το πέρασμα του χρόνου είχε αλλοιωθεί. Η εικόνα αυτή χρονολογείται στα 848.
Το Κάστρο βρίσκεται στην κορυφή ενός καταπράσινου λόφου στην περιοχή της Μπόχαλης, 3 χιλιόμετρα περίπου προς τα βόρεια και είναι χτισμένο, σύμφωνα με τις αρχαιολογικές ενδείξεις, πάνω στα ερείπια της αρχαίας ακρόπολης της πόλης (Ψωφίδα). Τα επιβλητικά τείχη του, που διατηρούνται σχεδόν ανέπαφα από καταστροφές και τον χρόνο, ολοκληρώθηκαν από τους Βενετσιάνους το 1646, γιατί είχαν προηγουμένως πάθει εκτεταμένες ζημιές από σεισμούς. Η περιοχή γύρω από το κάστρο, γεμάτη πεύκα, προσφέρει στον επισκέπτη την ευκαιρία να απολαύσει την εξαιρετική θέα προς την πόλη της Ζακύνθου. Ιδιαίτερα το βράδυ με τα φώτα της πόλης αναμμένα, το θέαμα είναι φαντασμαγορικό.
Το κάστρο κτίστηκε σύμφωνα με τις τελευταίες εξελίξεις της οχυρωματικής τέχνης της εποχής από Βενετσιάνους μηχανικούς και άξιους ντόπιους τεχνίτες με πολύ καλά και ανθεκτικά οικοδομικά υλικά. Πάνω από την μεγάλη εξωτερική πύλη υπάρχει το γνωστό Ενετικό έμβλημα με τους λέοντες του Αγίου Μάρκου. Τότε οι Βενετοί κατασκεύασαν και έναν λιθόστρωτο δρόμο που έφτανε μέχρι την παραλία, την περίφημη Strada Giustiniana, ή Σαρτζάδα όπως την είπαν οι Ζακυνθινοί στους νεότερους χρόνους. Κατά την περίοδο της Ενετοκρατίας το κάστρο,  η πόλη της “Terra” όπως αποκαλούνταν από τους ντόπιους, ήταν το Διοικητικό κέντρο του νησιού. Εδώ ήταν η έδρα του Ενετού Προβλεπτή και του Συμβουλίου των Ευγενών. Εδώ κατέφευγαν οι κάτοικοι της παραλίας (κυρίως οι ευγενείς) στη διάρκεια των πολεμικών συγκρούσεων, ή όταν το νησί δεχόταν επιδρομές πειρατών. Το κάστρο φρόντισαν και οι Άγγλοι το 1812, όταν πια είχαν κατακτήσει το νησί και επισκεύασαν τα τείχη και τα κυριότερα κτίρια. Έλαβαν μέριμνα για το σύστημα ύδρευσης και αποχέτευσης και έκτισαν και καινούρια κτίρια. Επίσης στερεωτικές επεμβάσεις στα τείχη έκανε και η Αρχαιολογική Υπηρεσία την δεκαετία του 1970.
Οι ανασκαφές της δεκαετίας του 1980 στο Κάστρο έφεραν στο φως πολλές αρχαιότητες, βυζαντινές εκκλησίες και νεώτερα κτίσματα μέχρι και την εποχή της Αγγλοκρατίας, που απέδειξαν τη συνέχεια της κατοίκησης και χρήσης του χώρου από τους προϊστορικούς χρόνους μέχρι τις μέρες μας. Τα σπουδαιότερα από αυτά είναι: ο Βυζαντινός ναός του 12ου αιώνα (Σωτήρας, ή Παντοκράτορας, ή Domo, ή San Salvatore) μια τρίκλιτη βασιλική του 14ου αιώνα, ο Άγιος Φραγκίσκος η μονόκλιτη βασιλική της Αγίας Βαρβάρας ο Ναός του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου (τέλη 15ου αιώνα) ο Ναός της Υπεραγίας Θεοτόκου της Λαουρένταινας και ο Ναός του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου του 15ου αιώνα.  Άλλα αξιόλογα ευρήματα κοσμικού χαρακτήρα είναι: οι Βενετσιάνικες φυλακές, η Πυριτιδαποθήκη, το γήπεδο των Βρετανών αξιωματικών, ο αγγλικός στρατώνας και το κτίριο του Διοικητηρίου που χρησίμευε και για στρατώνας.
ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΜΠΟΧΑΛΗΣ

1. Τσάκος Γεώργιος - Πρόεδρος            

2. Κουρουμάλου Άννα-Μαρία

3. Βαμβακάς Στέφανος

4. Ακτύπης Χαράλαμπος

5. Κακολύρης Σταύρος



Δημοτική Κοινότητα Γαϊτανιού  
Το Γαϊτάνι χαρακτηρίζεται από έντονη εμπορική δραστηριότητα και μεγάλες αγροτικές καλλιέργειες. Έχει 1.411 κατοίκους.

Το σημαντικότερο γεγονός στο Γαϊτάνι είναι θρησκευτικού, ιστορικού και λαογραφικού χαρακτήρα. Είναι ο εορτασμός της Μετακομιδής του λειψάνου του Οσίου Ιωσήφ Σαμάκου από την Κρήτη στη Ζάκυνθο. Το ιστορικό γεγονός έγινε το 1669, αμέσως μετά τη πτώση του Χάνδακα. Οι Κρήτες πρόσφυγες κατέφθασαν τότε στο υπό ενετική κυριαρχία νησί της Ζακύνθου, αποδιωγμένοι από τους Τούρκους κατακτητές, φέρνοντας μαζί τους για διάσωση τα τιμαλφή της πίστης τους, μεταξύ των οποίων το Λείψανο του Ηγιασμένου Ιωσήφ, το οποίο εναποτέθηκε στα Ξεροβούνια του Γαϊτανίου κι έκτοτε θησαυρίζεται στο χωριό αυτό , στον κεντρικό πλέον ναό της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, μέσα σε καλλιτεχνημένη ασημένια λάρνακα.  Οι εορταστικές εκδηλώσεις πραγματοποιούνται στο τέλος Αυγούστου.
ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΓΑΪΤΑΝΙΟΥ

1. Γιακουμέλος Χρήστος - Πρόεδρος               

2. Αλέστα-Μπέλμποντ Ελένη 

3. Πιρπιλίδη Αναστασία 

4. Δεμέτης Ιωάννης

5. Ραψομανίκης Διονύσιος-Ανδρέας                 


Δημοτική Κοινότητα Αμπελοκήπων
Μετά την πόλη προς τα νότια του Νησιού, βρίσκονται οι Αμπελόκηποι, ή Ρόιδο, όπως ήταν η ονομασία του χωριού και όπως ακόμα το αποκαλούν οι Ζακυνθινοί. Έχει 1.423  κατοίκους. Σ’ αυτή τη Δημοτική Κοινότητα βρίσκεται το Διεθνές Αεροδρόμιο της Ζακύνθου. Από εκεί  ο δρόμος οδηγεί σ’ ένα από τα  σημαντικότερα τουριστικά θέρετρα του νησιού, τον Λαγανά.
Οι Αμπελόκηποι είναι ένα χαρακτηριστικό αγροτικό χωριό της Ζακυνθινής υπαίθρου, όπου κυριαρχούν οι αγροτικές καλλιέργειες της ελιάς και των αμπελιών.
ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΩΝ

1. Σούρμπης Σωτήριος - Πρόεδρος             

2. Κουρούμαλος Διονύσιος

3. Αρβανιτάκη Αθηνά

4. Γράμψας Γεώργιος

5. Σούρμπης Νικόλαος

Τοπική Κοινότητα Αργασίου
Το Αργάσι είναι ένα πολύβουο παραθαλάσσιο τουριστικό θέρετρο που βρίσκεται 4 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά από την πόλη της Ζακύνθου. Έχει περίπου 771 μόνιμους κατοίκους.
Στην περιοχή υπάρχουν αρκετά ενδιαφέροντα για να δει ο επισκέπτης, μεταξύ των οποίων ο πύργος του Δομενεγίνη, το καλά διατηρημένο λιθόκτιστο πεντακάμαρο γεφύρι, τα ερείπια του παλιού ναού του Αγίου Σπυρίδωνα έξω από το χωριό και την Ιερά Μονή της Παναγίας της Σκοπιώτισσας στην κορυφή σχεδόν του όρους Σκοπός, στη θέση αρχαίου ναού της Αρτέμιδας. Στο εσωτερικό του ναού αυτού υπάρχουν πολύ ωραίες τοιχογραφίες και μαρμάρινο σκαλιστό τέμπλο. Και φυσικά, εκτός από τα μνημεία αυτά του ανθρώπου, μπορεί κανείς να θαυμάσει τη φύση από ψηλά στο όρος Σκοπός και να τραβήξει θαυμάσιες φωτογραφίες.
Υπάρχουν πάρα πολλά ξενοδοχεία όλων των κατηγοριών, επιπλωμένα διαμερίσματα, γκαρσονιέρες και δωμάτια στον οικισμό και στη γύρω περιοχή που βρίσκονται σε λειτουργία από τον Απρίλιο ή Μάιο έως τον Οκτώβριο.
Υπάρχουν επίσης πολλά μαγαζιά στον οικισμό με μπαρ για ένα ποτό, καφετέριες για παγωτό, καφέ, ή αναψυκτικά, παμπ με δυνατή μουσική μέχρι αργά το βράδυ και πολλούς ξένους τουρίστες, είδη δώρων και αναμνηστικών και πολλά άλλα καταστήματα που προσφέρουν κάθε είδους υπηρεσίες.
Ο επισκέπτης μπορεί να κάνει το μπάνιο του, να απολαύσει την ηλιοθεραπεία του και να διασκεδάσει με πολλά θαλάσσια σπορ στην μεγάλη και καλά οργανωμένη παραλία που είναι σχετικά στενή, αλλά έχει μήκος περισσότερο από ένα χιλιόμετρο.
ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΑΡΓΑΣΙΟΥ

1.Σούλης Ιωάννης  - Πρόεδρος                        

2. Ρουμελιώτης Σπυρίδων

3. Αμπελάς Νικόλαος

4. Κοτσώνης Ανδρέας

5. Κοτσώνης Αναστάσιος-Νικήτας




Τοπική Κοινότητα Βασιλικού
Το Βασιλικό (ή Βασιλικός) είναι ένα ωραίο, μικρό και γραφικό τουριστικό θέρετρο σε απόσταση 15,5 χιλιόμετρων νοτιοανατολικά της πόλης της Ζακύνθου, μέσα σε μια καταπράσινη περιοχή που απέχει από τις ωραίες παραλίες λιγότερο από 1500 μέτρα. Η Τοπική κοινότητα έχει 709 μόνιμους κατοίκους.
Στην περιοχή ο επισκέπτης μπορεί να προσκυνήσει στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου και να θαυμάσει το πανέμορφο ξυλόγλυπτο τέμπλο της και την εκκλησία της Παναγίας της Δακρυρροούσας. Στην τοποθεσία Ποταμιά υπάρχει ένα μικρό, αλλά πολύ ενδιαφέρον Λαογραφικό Μουσείο (Μεμορόζα) με ωραίες συλλογές από τοπικές ενδυμασίες, υφαντά, σκεύη, εργαλεία, περίτεχνα έπιπλα και πολλές παλιές φωτογραφίες του νησιού που απεικονίζουν την ωραία Ζάκυνθο πριν πληγεί από τον καταστροφικό σεισμό του 1953. Ακόμα υπάρχει η νησίδα Πελούζο, όπου, προστατευμένη, αναπαράγεται η θαλάσσια χελώνα Καρέτα-Καρέτα.
Στον τουριστικό οικισμό και στη γύρω περιοχή υπάρχουν πολλά ξενοδοχεία όλων των κατηγοριών, επιπλωμένα διαμερίσματα και δωμάτια, που λειτουργούν από τον Απρίλιο έως τον Οκτώβριο και προσφέρουν πολλές και εξαιρετικές υπηρεσίες στους πελάτες τους.
Ο επισκέπτης μπορεί να κάνει το μπάνιο του, να απολαύσει την ηλιοθεραπεία του και να διασκεδάσει με πολλά θαλάσσια σπορ στις πολλές γειτονικές και πανέμορφες παραλίες που πολλές είναι καλά οργανωμένες: Γέρακας, Πόρτο Ρώμα, Άγιος Νικόλας, Μπανάνα, Πόρτο Ζόρο, Καμίνια. Η πιο κοντινή στον οικισμό βρίσκεται στα 1000 μέτρα και η πιο «απομακρυσμένη» σε απόσταση 6,5 χιλιομέτρων. Όλες είναι πανέμορφες και αξίζουν να τις επισκεφθεί κανείς τόσο για τη θάλασσά τους, όσο και για την ομορφιά τους, με πιο όμορφη απ’ όλες την παραλία του Γέρακα.
Μετά από επιφανειακή έρευνα, στην περιοχή Αγίου Νικολάου Βασιλικού, έχουν εντοπιστεί διαφόρων ειδών λίθινα εργαλεία της Μέσης Παλαιολιθικής Εποχής. Τα ευρήματα δείχνουν ότι οι προϊστορικοί άνθρωποι σύχναζαν στην περιοχή
Στην Τοπική Κοινότητα Βασιλικού βρίσκονται οι πιο ονομαστές παραλίες ωοτοκίας της θαλάσσιας χελώνας caretta-caretta.
ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΒΑΣΙΛΙΚΟΥ

1. Γιαννούλης Πέτρος- Πρόεδρος        

2. Βαρδακαστάνης Γεώργιος

3. Γιαννούλης Διονύσιος (Νέλος)



6. Δημοτική Ενότητα Λαγανά

Η Δημοτική Ενότητα Λαγανά βρίσκεται στην Νότια Ζάκυνθο και στον ομώνυμο Κόλπο του Λαγανά, διεθνώς γνωστό εξ αιτίας της ύπαρξης ενός από τους σημαντικότερους βιότοπους αναπαραγωγής της θαλάσσιας χελώνας Caretta caretta.
Ο συνολικός πληθυσμός της Δημοτικής Ενότητας ανέρχεται στους 5.894 κατοίκους, σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής 2001, ενώ κατά την εξάμηνη τουριστική περίοδο υπολογίζεται ότι ο πληθυσμός εξαπλασιάζεται. Αποτελείται από τις Δημοτικές Κοινότητες:  Παντοκράτορα, Λιθακιάς και Μουζακίου και από τις Τοπικές Κοινότητες:  Αγαλά, Κερίου και Καλαμακίου.
Στην περιοχή της Δημοτικής Ενότητας Λαγανά συναντάται όλη η γεωμορφολογία της Ζακύνθου. Οι Τοπικές Κοινότητες του Αγαλά και του Κερίου είναι Ορεινές. Οι Δημοτικές Κοινότητες του Παντοκράτορα και της Λιθακιάς είναι Παραλιακές της Ρίζας. Η Δημοτική Κοινότητα Μουζακίου είναι χωριό της Ρίζας. Η Τοπική Κοινότητα Καλαμακίου είναι Πεδινή Παραλιακή.
Διοικητικό Κέντρο είναι ο Παντοκράτορας, όπου στεγάζεται και το δημοτικό κατάστημα της Ενότητας .
 
Είναι η κατεξοχήν τουριστική περιοχή της Ζακύνθου. Ο οικισμός Λαγανά είναι ένα από τα μεγαλύτερα τουριστικά θέρετρα των Ιονίων Νήσων.
Εκτός από την υψηλή τουριστική ανάπτυξη της περιοχής, υπάρχει και σημαντική αγροτική δραστηριότητα με κύριες καλλιέργειες, αυτές της ελιάς και της σταφίδας. Υπάρχει επίσης σημαντική αλιευτική δραστηριότητα.
Βασικός αναπτυξιακός πόρος της Δημοτικής Ενότητας  Λαγανά αναμένεται να είναι το Εθνικό Θαλάσσιο Πάρκο Ζακύνθου, που περιλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος των πέντε από τις έξι Δημοτικές και Τοπικές του Κοινότητες.
Υπεύθυνος αντιδήμαρχος για τη Δημοτική Ενότητα Λαγανά είναι ο Αναστάσιος Μποτώνης.                            
ΤΗΛ. Δημοτικό Κατάστημα (Παντοκράτορας): 2695361500.
ΤΗΛ. ΚΕΠ (Πλατεία Σολωμού 1): 2695361700

Δημοτική Κοινότητα Παντοκράτορα
Ο Παντοκράτορας ή Πισινόντας, όπως λεγόταν παλιότερα το χωριό που είναι από τα μεγαλύτερα της Ζακύνθου, είναι χτισμένος στους πρόποδες του βουνού και απλωμένος μέχρι τη θάλασσα. Η ύπαρξη του οικισμού στην περιοχή χάνεται στα βάθη των αιώνων. Είναι ο πλέον αναπτυγμένος τουριστικός οικισμός του νησιού και αριθμεί 1.442 κατοίκους.
Στον Παντοκράτορα και στον κόλπο του Λαγανά βρίσκεται η ομώνυμη παραλία μήκους 1.000 μέτρων, μία από τις ωραιότερες της Μεσογείου, στρωμένη με ψιλή-ψιλή χρυσή άμμο. Η παραλία αποτελείται από αμμοθίνες, με ποικιλόμορφη χλωρίδα, και αποτελεί χώρο ωοτοκίας της θαλάσσιας χελώνας caretta-caretta. Σημαντική αλλοίωση του οικοσυστήματος της περιοχής έχουν επιφέρει οι υπεραναπτυγμένες τουριστικές δραστηριότητες.
Στο χωριό αξίζει κανείς να επισκεφτεί: - το Ναό του Παντοκράτορα ή Σωτήρα. Η παράδοση του χωριού αναφέρει ότι ο ναός χτίστηκε από την βυζαντινή Αυτοκράτειρα Πουλχερία. Ο σημερινός ναός είναι κτισμένος, άγνωστο πότε, στο ρυθμό της απλής Βασιλικής και διεσώθη από τους σεισμούς του ’53. Το είδος των τοιχογραφιών του (σκεπασμένες από ασβεστώματα στο μεγαλύτερο μέρος τους) δείχνουν ότι πρέπει να χτίστηκε στα τέλη του 17ου ή αρχές του 18ου αιώνα. Στο εσωτερικό της εκκλησίας υπάρχουν ακόμη, ξυλόγλυπτο και χρυσωμένο τέμπλο του 17ου αιώνα , ανάγλυφος δικέφαλος αετός στο κέντρο του πέτρινου εδάφους και παλαιές φορητές εικόνες. Ο ναός του Παντοκράτορα αποτελεί ανεκτίμητο μνημειολογικό θησαυρό της υπαίθρου χώρας του νησιού. – Τα Ερείπια του Ναού του Προφήτη Ηλία του 18ου αιώνα. Σήμερα, σώζεται το κτίριο της εκκλησίας με πέτρινα σκαλίσματα και περίτεχνες σιδεριές στα παράθυρα. Το καμπαναριό είναι από πελεκητό αγκωνάρι. - Τα ερείπια του αρχοντικού των Λούντζηδων, «Σαρακίνα», και το Παρεκκλήσι της «Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος», που είναι ιδιωτικά κτίρια.
ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΟΣ

1. Λούντζης Παναγιώτης - Πρόεδρος                 

2. Πασχάλης Γεώργιος

3. Κομιώτης Παύλος

4. Καψάσκη Διονυσία

5. Σιδηροκαστρίτης Αναστάσιος


Δημοτική Κοινότητα Λιθακιάς
    Η Λιθακιά είναι από τα αρχαιότερα και σημαντικότερα χωριά της ζακυνθινής υπαίθρου. Χτισμένη στους πρόποδες του Βουνού φτάνει μέχρι τον κόλπο του Λαγανά. Είναι από τις πλέον τουριστικές περιοχές του νησιού, με ωραίες μικρές και μεγαλύτερες παραλίες. Οι ακτές της αποτελούν τμήμα του Εθνικού Θαλάσσιου Πάρκου Ζακύνθου. Σήμερα, αριθμεί 1.185 κατοίκους.
    Στη Λιθακιά αξίζει κανείς να επισκεφτεί: - Το Ναό της Παναγίας Φανερωμένης του 14ου αιώνα. Μνημονεύεται σε αρχειακές πηγές από το 16ο αιώνα. Σώθηκε από τους σεισμούς του ’53 και αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα της εκκλησιαστικής αρχιτεκτονικής του νησιού. Είναι ξυλόστεγη μονόκλιτη Βασιλική. Στο εσωτερικό του ναού υπάρχουν : ξυλόγλυπτο και χρυσωμένο τέμπλο που κατασκευάστηκε σε διαφορετικές περιόδους από τον 16ο μέχρι τον 19ο αιώνα. – Το Ναό του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου του 16ου αιώνα, στο Βόρειο μέρος του χωριού της Λιθακιάς. Είναι αληθινό μνημείο, που ανακαινίστηκε επί Αγγλοκρατίας. Ερειπώθηκε από βομβαρδισμό των Γερμανών στις 2/8/1944 και ξαναχτίστηκε όπως ήταν πριν με κοινό έρανο των Λιθακιωτών. Ανακαινίστηκε μετά τους σεισμούς του ’53. Το καμπαναριό της εκκλησίας σώθηκε και φέρει τη χρονολογία 1819. - Το αναπαλαιωμένο Αρχοντικό του Μεσσαλά, που στεγάζει το Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης.
Στη Δημοτική Κοινότητα της Λιθακιάς ανήκουν τα δύο ακατοίκητα πλέον νησάκια Άγιος Σώστης και Μαραθωνήσι.
Το νησάκι Άγιος Σώστης είναι πανέμορφο, με ιδιότυπο βραχώδες έδαφος (που προμήθευε πέτρες για τις οικοδομές του τόπου), κολπίσκους και πευκώνα.
Το νησί, μέχρι τους σεισμούς του 1633, ήταν ενωμένο με την απέναντι στεριά, το ακρωτήριο του Αγίου Σώστη στη Λιθακιά. Το όνομά του οφείλεται στην εκκλησία του Αγίου Σώστη, που υπήρχε σε αυτό κατά τον 16ο αιώνα.
Το Μαραθωνήσι είναι ένα ακατοίκητο και λοφώδες νησάκι με έκταση 280 στρέμματα, που καλύπτεται από πυκνή θαμνώδη βλάστηση, η οποία σε ορισμένα σημεία φτάνει σε ύψος τα 3 μέτρα και συχνά είναι αδιαπέραστη. Στο βόρειο άκρο της νησίδας βρίσκεται η μοναδική αμμώδης παραλία της, μήκους 150 μέτρων, που αποτελεί περιοχή ωοτοκίας της θαλάσσιας χελώνας caretta caretta. Στην ίδια παραλία βρίσκεται και ο ναός της Παναγίας Μαραθωνησιώτισσας. Η εκκλησία υπήρχε το 15ο αιώνα. Σήμερα, ο ναός είναι μισοερειπωμένος. Λειτουργεί τα τελευταία χρόνια από τον παπά της Λιθακιάς, μία φορά το χρόνο, στην εορτή της Παναγίας στις 15 Αυγούστου. Οι άλλες ακτές του νησιού είναι βραχώδεις και απόκρημνες. Προς το εσωτερικό του νησιού υπάρχει περιοχή αμμοθινών, που φτάνει σε βάθος 50-80 μέτρα. Στο Μαραθωνήσι υπάρχει το αποκλειστικό ενδημικό είδος της Ζακύνθου Limonium zakynthium (ζακυνθινό λεμόνι). Από τον 13ο αιώνα μέχρι σήμερα το νησί αποτελεί ιδιωτική ιδιοκτησία και αλλάζει συνεχώς ιδιοκτήτες. Αποτελεί τμήμα του Εθνικού Θαλάσσιου Πάρκου Ζακύνθου.
ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΛΙΘΑΚΙΑΣ

1. Μποζίκης Αντώνιος  - Πρόεδρος            

2. Ανδρεώλας Ιωάννης

3. Γαρδέλης Κωνσταντίνος

4. Πλατυπόδης Γεώργιος

5. Σούλης Παναγιώτης(Κατσουρίδης)


Δημοτική Κοινότητα Μουζακίου
Το χωριό Μουζάκη πήρε το όνομά του από τους Έλληνες Στρατιώτες, πατέρα και γιό Μουζάκη, στους οποίους η Βενετία το 1478 έδωσε γαίες στην περιοχή ως ανταμοιβή για τις υπηρεσίες τους στη Γαληνοτάτη. Είναι πεδινός και λοφώδης οικισμός. Σήμερα, αριθμεί 1.352 κατοίκους.
Στο Μουζάκι αξίζει να επισκεφτεί κανείς: - Την εκκλησία της Παναγίας  της Βιγλατσούρας στην τοποθεσία Αγριλιά. Η εκκλησία πρωτοχτίστηκε το 16ο αιώνα. Ο σημερινός ναός είναι νέο κτίσμα, που στο εσωτερικό του περιλαμβάνει διάκοσμο από την παλαιά εκκλησία. – Τον ενοριακό Ναό του Αγίου Νικολάου στο Πλάτωμα του Παλιού χωριού. Χτίστηκε το 18ο αιώνα και αναστηλώθηκε, χωρίς να αλλοιωθεί στο παραμικρό η προσεισμική μορφή της, μετά τους σεισμούς του ’53. Αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα μνημεία της Ζακύνθου και περιέχει εικόνες – έργα τέχνης διαφόρων εποχών της ιστορίας του νησιού. Στο προαύλιο της εκκλησίας υπάρχει παλιός ανάγλυφος δικέφαλος αετός.

Στη Δημοτική Κοινότητα Μουζακίου και Βορειοανατολικά του χωριού υπάρχει, επίσης, Προϊστορικός οικισμός μεγάλης έκτασης, όπου έχουν ανεβρεθεί λιθοτεχνίες, κεραμική κλπ. , ενώ στην τοποθεσία Παλιοχώρα υπάρχει Μεσαιωνικός οικισμός και ενδείξεις για νεολιθική κατοίκηση.

ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΜΟΥΖΑΚΙΟΥ

1. Παπαδάτος Ανδρέας - Πρόεδρος                      

2. Πέττας Αντώνιος

3. Βυθούλκα Αγγελική

4. Βυθούλκας Σπυρίδων

5. Μακρυπόδης Σπυρίδων

Τοπική Κοινότητα Καλαμακίου
Καταφύγιο πειρατών παλιά το Καλαμάκι, σήμερα είναι μια από τις περισσότερο τουριστικά αναπτυγμένες Τοπικές Κοινότητες της Ζακύνθου με 901 μόνιμους κατοίκους.
Είναι ένα από τα ελκυστικότερα θέρετρα, με μεγάλα και άνετα ξενοδοχεία και  ενοικιαζόμενα δωμάτια. Στα εστιατόρια του Καλαμακίου μπορεί κανείς να γευτεί όλες τις κουζίνες του κόσμου και στα μπαρ του μπορεί ν’ απολαύσει όλα τα είδη μουσικής και διασκέδασης.  
Η Παραλία του Καλαμακίου στη νότια πλευρά της Ζακύνθου εκτείνεται σε μήκος 3.430 μ. Αποτελεί τμήμα του Εθνικού Θαλάσσιου Πάρκου Ζακύνθου και χώρο ωοτοκίας της θαλάσσιας χελώνας caretta-caretta. Έχει αμμοθίνες, με ποικιλόμορφη χλωρίδα,. Σημαντική αλλοίωση του οικοσυστήματος της περιοχής έχουν επιφέρει οι υπεραναπτυγμένες τουριστικές δραστηριότητες.
Στην Τοπική Κοινότητα Καλαμακίου και στην τοποθεσία  «Ελληνικά», στο Ανατολικό μέρος του Κόλπου Λαγανά, υπάρχουν  Μυκηναϊκοί τάφοι.  Οι τάφοι της πρώιμης μυκηναϊκής περιόδου διαπιστώνονται στον κόλπο του Λαγανά, αφού η θέση αυτή ήταν η πρώτη που συναντούσαν όσοι ταξίδευαν γύρω από την Πελοπόννησο, είτε έρχονταν από την Κρήτη, είτε από το Αιγαίο.

ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΚΑΛΑΜΑΚΙΟΥ

1. Κακολύρης (Κλίτσης)Αναστάσιος  - Πρόεδρος                   

2. Κλάδη Φωτεινή

3. Στραβοπόδης Κωνσταντίνος

4. Κοντονής Χρήστος

5. Στραβοπόδης Διονύσιος


Τοπική Κοινότητα Κερίου
Το Κερί είναι το πρώτο χωριό στη βουνίσια γραμμή που αρχίζει από εδώ και καταλήγει μέχρι το άκρο της Ζακύνθου στο Σκινάρι. Βρίσκεται στο νοτιοδυτικό άκρο του νησιού και αποτελεί μέρος του Θαλάσσιου Πάρκου. Η Τοπική κοινότητα έχει 680 μόνιμους κατοίκους.
Το παράλιο τμήμα του Κεριού γνωρίζει μεγάλη τουριστική ανάπτυξη.
Η Λίμνη του Κεριού είναι προστατευόμενος υδροβιότοπος από τη Συνθήκη RAMSAR, περιοχή NATURA και περιοχή προστασίας της φύσης στα πλαίσια του Εθνικού Θαλάσσιου Πάρκου Ζακύνθου. Αποτελεί αβαθή βαλτώδη περιοχή με έκταση 2.000 περίπου στρέμματα. Σε όλη την περιοχή υπάρχουν πηγές με διαυγές νερό, πίσσα και πετρέλαιο που επιπλέει.
Στο Κερί αξίζει να επισκεφτεί κανείς περιοχές γνωστές από την αρχαιότητα μέχρι τις μέρες μας: - Την Πηγή του Ηροδότου. Οι πηγές της πίσσας και Πετρελαίου στη Λίμνη του Κεριού αναφέρονται από το μεγάλο ιστορικό της ελληνικής αρχαιότητας Ηρόδοτο στην Ιστορία του, αφού τις επισκέφθηκε κατά τα μέσα του 5ου π.Χ. αιώνα και έγραψε γι’ αυτές. - Το Πόρτο (λιμάνι) του Κεριού, που στους αρχαίους χρόνους ήταν γνωστό με την ονομασία Νάφθη. Στις αρχές της δεκαετίας του ’80 ανασύρθηκαν από τη θάλασσα μικροί οξυπύθμενοι αμφορείς γεμάτοι πίσσα, γεγονός που αποδεικνύει ότι στο λιμάνι του Κεριού (της Νάφθης) γινόταν εξαγωγή και εμπόριο του χρήσιμου στην αρχαία ναυπηγική προϊόντος της πίσσας. - Το Θολωτό Μυκηναϊκό Τάφο, βορειοανατολικά του χωριού, στο Παλιό Κερί, στην πλαγιά του ρέματος. Είναι κτιστός θαλαμωτός τάφος με τυπολογική ιδιαιτερότητα το μονόλιθο ανώφλι και τη δικλινή στέγη.
Μνημείο των νεότερων χρόνων αποτελεί στο Κερί η εκκλησία της Παναγίας της Κεριώτισσας. Χτίστηκε στις αρχές του 17ου  αιώνα προς τιμήν της εικόνας της Παναγίας που είχε ανακαλυφθεί στο χωριό και της αποδόθηκε το θαύμα της σωτηρίας του Κεριού από επιδρομή των Μπαρμπαρέζων πειρατών. Ο ναός ανακαινίστηκε το 1745 και ξανακτίστηκε, όπως ακριβώς ήταν και με τις ίδιες πέτρες, μετά τους σεισμούς του 1953. Το εσωτερικό του στολίζουν θαυμάσια έργα τέχνης από όλες τις ιστορικές περιόδους της ύπαρξής του, όπως είναι : - η εικόνα της Παναγίας της Κεριώτισσας, που βρέθηκε στο χωριό στις αρχές του 17ου αιώνα και είναι άγνωστος ο αιώνας κατασκευής της, - το τέμπλο, με εικόνες που αποδίδονται στον ντόπιο ζωγράφο, με έντονο αναγεννησιακό χαρακτήρα, Αποστόλη Κριζία (Κρεζία), του δεύτερου μισού του 18ου αιώνα και - η ενυπόγραφη Δεσποτική εικόνα της Κοίμησης της Θεοτόκου, έργο του ζακυνθινού ζωγράφου ιερέα Στυλιανού Σταυράκη, του 1761.
Είναι κρίμα να φύγει κανείς από το Κερί χωρίς ν’ απολαύσει ένα απ’ τα ονομαστά μαγευτικά ηλιοβασιλέματα στο Φάρο του Κεριού.  Η θέα είναι πανοραμική και υπέροχη. Το βαθύ γαλάζιο του Ιονιίου μπερδεύεται με τον ορίζοντα. Τα γυμνά υψώματα του Μαραθία αριστερά, το ανεβοκατέβασμα του ορεινού πλατώματος με τους λόφους και τις χαράδρες του στα δεξιά και από κάτω οι Μυζήθρες, βράχοι – φρουροί του ανοιχτού πελάγου. Αν σταθούμε δεξιά του φάρου θαυμάζουμε τα χρώματα της θάλασσας πίσω από  κυπαρίσσια. Όπου υπάρχουν βράχια τα χρώματα της θάλασσας είναι πρασινογάλαζα και όπου φαίνεται αμμουδιά τα νερά ασημίζουν.

ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΚΕΡΙΟΥ

1. Λιβέρης Σπυρίδων  -  Πρόεδρος                  

2. Φουρνογεράκης Δημήτριος            

3. Λιβάνης Νικόλαος



Τοπική Κοινότητα Αγαλά
Το ορεινό χωριό του Αγαλά αποτελεί ιστορικό χώρο, από τους ελάχιστους διασωθέντες στη Ζάκυνθο. Δεν καταστράφηκε από τους σεισμούς του 1953 και είναι χαρακτηριστικό δείγμα της άλλοτε ζακυνθινής αρχιτεκτονικής των ορεινών.
Η παράδοση, που στηρίζεται σε ιστορικά στοιχεία, αναφέρει ότι, στα τελευταία χρόνια των Δε Τόκκων (1357-1479), μετά από επιδρομή ληστοπειρατών, που ανδραπόδισαν όλους τους κατοίκους του χωριού, σώθηκαν μόνο μια γριά και ο εγγονός της, ο οποίος είναι και ο ιδρυτής του σημερινού χωριού. Οι 334 κάτοικοι που μένουν μόνιμα εδώ προσπαθούν να κρατήσουν το χωριό τους ζωντανό κύτταρο της ιστορίας της ζακυνθινής υπαίθρου.
Αξίζει να περπατήσει κανείς σε ολόκληρο τον οικισμό και να δει την Κυρία των Αγγέλων, τον ενοριακό ναό, που παρ’ ότι ξανακτίστηκε πρόσφατα (μετά από πυρκαγιά του 1978) σε ρυθμό απλής Βασιλικής, διατηρεί τα στοιχεία της τοπικής αρχιτεκτονικής και το παλιό καμπαναριό που διασώθηκε της πυρκαγιάς. Μπορεί, ακόμη να μπει στο Παλαιό κτίσμα του 15ου αιώνα και να θαυμάσει την Έκθεση Λαϊκής Ζωγραφικής που φιλοξενεί.
Δεν πρέπει να φύγει κανείς από τον Αγαλά χωρίς να επισκεφτεί τα 12 Πηγάδια του Ανδρονιού, που χτίστηκαν το 15ο αιώνα, επί Ενετικής Εποχής. Ο τοπικός θρύλος λεέι πως ο Ανδρονιός, ήταν δράκος ψηλός 300 μέτρα που έφτιαξε τα 12 πηγάδια του Αγαλά και τους έδωσε τ’ όνομά του.  Ο καλός άρχοντας του χωριού και προστάτης του, ο Δαμιανός υποχρέωσε τον κακό δράκο Αντρονιό να μονομαχήσει μαζί του και τον νίκησε. Σαν τιμωρία του επέβαλε να φτιάξει 12 πηγάδια, ένα κάθε μήνα του χρόνου, για το καλό των ανθρώπων του χωριού. Από τη σπηλιά του, ο Δαμιανός, παρακολουθούσε τον Αντρονιό για να εκτελεί καλά το έργο-τιμωρία του. Τα 11 πηγάδια είναι εμφανή, στην επιφάνεια του εδάφους, ενώ το 12ο βρίσκεται θαμμένο κάτω από τη γη.  Είναι ιδιόκτητα και βρίσκονται λίγο έξω από τον οικισμό του Αγαλά, ανάμεσα σε καλλιεργημένη έκταση αμπελιών και ελαιοδέντρων, σε κοινόχρηστη έκταση που ανήκει σε διαφορετικούς ιδιώτες. Χρησιμοποιούνται και σήμερα για την ύδρευση των κατοίκων – ιδιοκτητών τους, τα ονόματα των οποίων  αναγράφονται πάνω σε κάθε πηγάδι.
Απέναντι από τα πηγάδια μπορεί κανείς να δει τη Σπηλιά του Δαμιανού.  Ο ίδιος θρύλος λέει πως όταν ο δράκος Αντρονιός  ξαναεπαναστάτησε, ο Δαμιανός τον σκότωσε μαζί με το άλογό του και το απολίθωμά του «βρίσκεται» σήμερα στην ομώνυμη σπηλιά.  Πράγματι, μέσα στη σπηλιά υπάρχει πέτρωμα που μοιάζει με κεφάλι αλόγου. Η σπηλιά βρίσκεται πάνω σε λόφο και είναι διώροφη με σταλακτίτες και σταλαγμίτες.
ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΑΓΑΛΑ

1. Κλάδης –Ζώνος Ιωάννης - Πρόεδρος               

2. Κλάδης-Πανάγαρης Διονύσιος

3. Κλάδης-Ρίδης Διονύσιος

Επικοινωνια

  • Δημος Ζακυνθου
  • Πλατεια Διονυσιου Σολωμου 1
  • Τ.Κ : 29100
  • Τηλ. Κεντρο : 26953 61300
  • Email : dimoszak@otenet.gr

Χρησιμα Τηλεφωνα

  • Αστυνομια
    26950 - 42550, 22100, 22100
  • Πυροσβεστικη 
    26950 - 22199, 22161
  • Πρωτες Βοηθειες
    26950 - 23166